Ο δικός μου Μηνάς Παπάζογλου
Γυρίζω τον χρόνο στις αρχές του μακρινού 1994. Το ΠΑΣΟΚ μόλις έχει επιστρέψει στην εξουσία και εγώ προσπαθώ να κάνω τα πρώτα μου βήματα στη δημοσιογραφία. Είναι μεσημέρι. Χτυπάει το τηλέφωνο του σπιτιού μου. Είναι ο Στέλιος, ο οποίος έχει τον φούρνο στη γειτονιά. «Έλα γρήγορα. Θέλω να γνωρίσεις τον Μηνά Παπάζογλου», μου λέει. Πηγαίνω και ο Στέλιος, με το γνωστό… θράσος που τον διέκρινε λέει στον Μηνά: «ο Χρήστος θέλει να γίνει δημοσιογράφος και θα τον βοηθήσεις». Ο Μηνάς – που εγώ δεν ξέρω καν ακόμη το μέγεθος και την ιστορία του- με ρωτάει για τις σπουδές μου και το τι θέλω να κάνω. «Είμαι διευθυντής στην ΕΡΤ. Θα έρθεις στις εκπομπές που κάνουμε για τη Βουλή», λέει και μέσα σε λίγες ημέρες βρίσκομαι υπό την προστασία του στην Αγία Παρασκευή. Συνειδητοποίησα πολύ γρήγορα, ποιος είναι ο Μηνάς, ο δικός μου Μηνάς, που του οφείλω –όπως και στον Νίκο Χασαπόπουλο-, την ενασχόλησή μου με το κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ. Ο δικός μου Μηνάς, δεν έχει ανάγκη να γράψω για τις δημοσιογραφικές του επιτυχίες, ούτε για την ποίησή του, ούτε για τα μακρινά ταξίδια στη Τζαμάικα. Ο δικός μου Μηνάς, δεν έχει ανάγκη να γράψω για το ότι κάλυψε τα γεγονότα στο Πολυτεχνείο το 1973, ούτε για την προσφορά του στην εκπαίδευση. Ο δικός μου Μηνάς, είναι ο γείτονάς μου, αυτός που με πήρε από το χέρι στα πρώτα μου βήματα και με έκανε δημοσιογράφο. Τον δικό μου Μηνά, θα τον θυμάμαι πάντα με αγάπη και σεβασμό. Καλό σου ταξίδι δάσκαλε.
Χρήστος Κιούπης
