Σε μια περίοδο έντονων γεωπολιτικών ανακατατάξεων, ενεργειακών αδιεξόδων και τεχνολογικών μετασχηματισμών, η πυρηνική ενέργεια επανέρχεται στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης. Παρουσιάζεται από κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμούς ως αναγκαία λύση για την ενεργειακή επάρκεια και την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης, ενώ ταυτόχρονα εγείρει σοβαρά ερωτήματα για την ασφάλεια, τη βιωσιμότητα και τις γεωπολιτικές της προεκτάσεις.

Στην Ευρώπη, η προωθούμενη από την Γαλλία, στροφή προς την πυρηνική ενέργεια φαίνεται να επιταχύνεται. Η ανάγκη για ενεργειακή αυτονομία, η πίεση της «πράσινης μετάβασης» και η αυξανόμενη κατανάλωση ενέργειας λόγω της ψηφιακής οικονομίας και της αμυντικής βιομηχανίας, οδηγούν όλο και περισσότερες χώρες στην επανεξέταση της στάσης τους . Ακόμη και χώρες που μέχρι πρόσφατα διατηρούσαν επιφυλάξεις, εξετάζουν πλέον τη συμμετοχή τους σε νέα πυρηνικά προγράμματα, αναδεικνύοντας την πυρηνική ενέργεια ως βασικό εργαλείο στρατηγικής πολιτικής.

Την ίδια στιγμή, η ενεργειακή διάσταση δεν μπορεί να διαχωριστεί από τη στρατιωτική. Δεν υπάρχουν επενδύσεις για “ειρηνικά” πυρηνικά, χωρίς την προοπτική χρήσης τους και για “πολεμικούς” σκοπούς. Η ενίσχυση των πυρηνικών οπλοστασίων, η αναθεώρηση των πυρηνικών δογμάτων, η στοχοποίηση πυρηνικών εγκαταστάσεων στα ενεργά πολεμικά μέτωπα (από την Ζαπορίζια μέχρι το Ιράν) και η ανάπτυξη «τακτικών» πυρηνικών όπλων μικρότερης ισχύος ενισχύουν τον κίνδυνο χρήσης τους σε περιφερειακές συγκρούσεις . Πληροφορίες και ενδείξεις για τέτοια σενάρια, ακόμη και όταν δεν επιβεβαιώνονται πλήρως, αποτυπώνουν ένα περιβάλλον όπου το πυρηνικό ενδεχόμενο παύει να θεωρείται αδιανόητο.

Παράλληλα, τα ζητήματα ασφάλειας, διαχείρισης αποβλήτων και περιβαλλοντικών επιπτώσεων παραμένουν ανοιχτά. Σε περιοχές με ιδιαίτερα γεωλογικά χαρακτηριστικά, όπως η Ελλάδα, οι ανησυχίες αυτές αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία, εντείνοντας τον δημόσιο προβληματισμό για τις πραγματικές συνέπειες μιας τέτοιας επιλογής. Επιλογή που όπως δείχνουν και οι πρόσφατες δηλώσεις Μητσοτάκη & Μακρόν έρχεται όλο και πιο κοντά, τόσο με το άνοιγμα της συζήτησης για την πυρηνική ενέργεια στην χώρα μας, όσο και με τα σχέδια για Γαλλική πυρηνική ομπρέλα που περιλαμβάνουν και την περιοχή μας.

Η εκδήλωση που πραγματοποιεί η Πανελλαδική Δικτύωση για το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας, στο Γαλάτσι, την Κυριακή 10 Μαΐου, στις 11:00, φιλοδοξεί να ανοίξει έναν ουσιαστικό διάλογο γύρω από αυτά τα κρίσιμα ζητήματα. Να διερευνήσει πέρα από απλουστεύσεις και συνθήματα αν η πυρηνική ενέργεια αποτελεί πράγματι λύση ή αν ενέχει κινδύνους που υποτιμώνται. Να αναδείξει τις πολιτικές, κοινωνικές και ηθικές διαστάσεις του θέματος και να συμβάλλει στη διαμόρφωση μιας πιο συνειδητής στάσης απέναντι σε επιλογές που επηρεάζουν το μέλλον όλων μας.

Με νόμο που ψηφίστηκε  το Σεπτέμβρη, η διαχείριση και η χρήση του ΠΑΛΑΙ παραχωρείται στον δήμο Γαλατσίου για 40 χρόνια.

Ένα πάγιο αίτημα φορέων, πολιτών, συλλόγων, αλλά και δημοτικών αρχών και αποφάσεων δημοτικών συμβουλίων, πραγματοποιείται  με δυσμενείς όμως για τους πολίτες όρους.

Είναι θετικό το γεγονός ότι ένα ολυμπιακό ακίνητο φεύγει απ’ τα νύχια του ΤΑΙΠΕΔ και της ΕΤΑΔ και αποκτά πλέον δημόσιο χαρακτήρα. Γιατί είναι σαφές ότι όσο το ΠΑΛΑΙ ήταν στην δικαιοδοσία τους, κινδύνευε πάντα να εκχωρηθεί ολοκληρωτικά σε ιδιώτες

Το πραγματικό όμως ερώτημα είναι με ποιους όρους θα γίνει αυτή η παραχώρηση και ποια θα είναι η διαχείριση από τη δημοτική αρχή; …Και κάπου εδώ σταματούν τα καλά νέα…

Ο δήμος Γαλατσίου αναλαμβάνει τις εξής  υποχρεώσεις:

• Να αναβαθμίσει ενεργειακά το κτήριο εντός της επόμενης πενταετίας κόστους σύμφωνα με δηλώσεις του Δημάρχου 14εκ €
• Να επισκευάσει την στέγη εντός δύο χρόνων κόστους αντίστοιχα 3εκ €
• Να συνεχίσει να έχει την ευθύνη για την καθαριότητα και τη συντήρηση ολόκληρου του χώρου (στεγασμένων εκτάσεων και μη), κόστους …ακαθόριστου
• Ο ίδιος ο Δήμαρχος προσωπικά ανέλαβε την υποχρέωση να πληρώνει από το δημοτικό ταμείο τα πάγια έξοδα των δημοσίων υπηρεσιών που στεγάζονται, μιας και δεν πληρώνονται απ’ τους ίδιους τους υπόχρεους. Δηλαδή κερνάμε το κράτος χώρους αναγκαίους για τους πολίτες χωρίς ανταπόδοση!
• Οι βοηθητικοί χώροι που ενοικιάζονται σε τηλεοπτικά κανάλια (πχ Κοκλώνης, Christmas Theater), παραμένουν ως έχουν – πάλι με απόφαση του Δημάρχου – έστω κι αν το ενοίκιο που χρεώνονται είναι χαμηλό και ορισμένοι χρωστάνε μεγάλα ποσά!

Τα έσοδα που προέρχονται από το τους ιδιώτες που ενοικιάζουν το χώρο δεν επαρκούν για όλες τις υποχρεώσεις που έχουμε αναλάβει ως δήμος και ο Δήμαρχος ευελπιστεί ότι θα καλυφθούν με διάφορα ευρωπαϊκά προγράμματα, που όμως δεν είναι σίγουρο ότι θα τα πάρει. Αντιθέτως καθώς το οικονομικό περιβάλλον γίνεται όλο και πιο δυσμενές διεθνώς και εσωτερικά, αναμένονται νέες περικοπές σε προγράμματα και χρηματοδοτήσεις των Δήμων.

Σήμερα  οι κάτοικοι χρησιμοποιούν από το χώρο περίπου το 10% μέσω των δραστηριοτήτων που στεγάζει. Το υπόλοιπο 90% χρησιμοποιείται από εταιρείες και δημόσιες υπηρεσίες.

Πού είναι λοιπόν το κεντρικό ζητούμενο: ΠΑΛΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΧΩΡΟΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ & ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ; Μόνο στα λόγια, αν  σκεφτούμε τι δυνατότητες ανοίγονται για την πόλη με μια άλλου τύπου διαχείριση της τεράστιας αυτής έκτασης.

Θα τολμήσει ο Δήμαρχος να πάει κόντρα στα διαπλεκόμενα συμφέροντα για χάρη των αναγκών της πόλης, ή θα συνεχίσει την εκδούλευση σε ημέτερους;

Γιατί είναι σίγουρο ότι αν συνεχιστεί το σημερινό καθεστώς, το ΠΑΛΑΙ θα ανήκει στο Γαλάτσι ως χρήση, αλλά ΟΧΙ στους Γαλατσιώτες.

Πολιτιστικός και Κοινωνικός Χώρος
Παίρνω Αμπάριζα

Είσοδος Ελεύθερη

Η υπόθεση: Ο 36χρονος Πιέρ-Πολ, ένας ντροπαλός και ανασφαλής διανοούμενος με διδακτορικό στη φιλοσοφία, αναγκάζεται να εργαστεί ως οδηγός κούριερ για να τα βγάλει πέρα. Γενικά, είναι αυτό που λέμε καλός άνθρωπος: δίνει χρήματα στους άστεγους, βοηθάει στο μοίρασμα φαγητού σε απόρους, τέτοια. Μία μέρα, εν ώρα εργασίας, γίνεται αυτόπτης μάρτυρας μίας ένοπλης ληστείας που πάει στραβά: δύο νεκροί και τσάντες γεμάτες εκατομμύρια πεταμένες κάτω. O Πιέρ-Πολ έρχεται αντιμέτωπος με το δίλημμα του να φύγει με άδεια χέρια ή να πάρει τα λεφτά και να φύγει. Τελικά, επιλέγει το δεύτερο. Μια επιλογή που, όπως είναι προφανές, θα έχει πολλές επιπτώσεις…

Το La Chute de l’Empire Américain είναι ταυτόχρονα μια ευχάριστη κομεντί γύρω από την εν λόγω ληστεία και τη προσπάθεια του νεαρού να ξεπλύνει τα κλοπιμαία αλλά και μια κοινωνική καυστική σάτιρα. Μια κριτική ενάντια  στον καπιταλισμό, τον νεοφιλελευθερισμό και στη σαρωτική επέλαση της μόνης… ηθικής αξίας που έχει απομείνει στον κόσμο μας: του χρήματος. Που οδηγεί στην πτώση της αμερικάνικης αυτοκρατορίας. Της μόνης αυτοκρατορίας. Και κατά πως φαίνεται, του κόσμου ολόκληρου.

• ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ντενί Αρκάν
• ΚΑΣΤ: Αλεξάντρ Λαντρί, Ρεμί Ζιράρ, Μαριπιέ Μορέν, Πιερ Κουρζί, Μαξίμ Ρουά, Λουί Μορισέτ.

Με το νου και την καρδιά, πάντα δίπλα στους λαούς που αντιστέκονται και όχι στους καταπιεστές και τους κατακτητές. Τόνοι προπαγάνδας και στήριξη του Ισραήλ από τη ΝΑΤΟική δύση, τα επίσημα ΜΜΕ και το ελλαδικό πολιτικό σύστημα. Μετά τη διάψευση της παντοδυναμίας του, το Ισραήλ θέλει «τελική λύση» για τη Γάζα. Η αντίσταση δεν ποινικοποιείται, δεν φυλακίζεται, είναι δίκαιη. ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ.

Τη Δευτέρα 23 Οκτωβρίου στις 7.30μμ στο στέκι «Παίρνω Αμπάριζα» Γαλακήδων 11 κ Λυσίου εκδήλωση – συζήτηση για τις δραματικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.

https://pernoampariza.wordpress.com/

Γαλακήδων 11 και Λυσίου Γαλάτσι
Κυριακή 5 και 12 Φεβρουαρίου 2023   ώρα 7.00 μμ

Μετά το τέλος της δεύτερης προβολής θα ακολουθήσει συζήτηση με τους δημιουργούς.

Ντοκιμαντέρ Βόρεια Εύβοια, Το Σχέδιο, 1ο Μέρος: “8 δέκατα και αναφορά”

Μια ώρα και είκοσι λεπτά με μαρτυρίες και ντοκουμέντα που αποδεικνύουν πώς μια φωτιά που θα μπορούσε να περιοριστεί έγκαιρα, κατάφερε με μηδενικό άνεμο και “εντολές μη διακινδύνευσης” (που ισοδυναμούν με εντολές μη παρέμβασης), να κατακάψει περισσότερα από 520 χιλιάδες στρέμματα γης.

Δάση, ζώα, χωριά, καλλιέργειες, κόποι μιας ζωής αφέθηκαν στην τύχη τους και έγιναν στάχτη από μία κυβέρνηση η οποία εκδίωξε τους κατοίκους από τα χωρία τους ενώ ουδέποτε φρόντισε για τον προστασία των δασών ή την πυρόσβεση. Αντιθέτως, σχεδιάζει επενδύσεις με νέες χρήσεις γης, στο όνομα της “ανάπτυξης” και της “ανασυγκρότησης”.

Όλες οι μουσικές που ακούγονται στην ταινία μας παραχωρήθηκαν ευγενικά από τους δημιουργούς τους και τους ευχαριστούμε από καρδιάς.

Όπως γνωρίζετε το ντοκιμαντέρ για την Βόρεια Εύβοια είναι ανεξάρτητη παραγωγή και στηρίζεται στη δική σας δωρεά, στην ελεύθερη συνεισφορά σας με την οποία καλύπτουμε τα έξοδά του και πληρώνονται όσοι εργάζονται σε αυτό.
Ευχαριστούμε όσους και όσες έχουν ήδη συνεισφέρει είτε οικονομικά είτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο. Σας ενημερώνουμε πως, υπολειπόμαστε κατά πολύ από τον στόχο που είχαμε θέσει για τη δημιουργία ενός και μόνο ντοκιμαντέρ. Πόσο μάλλον που οι ανάγκες της έρευνας και της παρουσίασης έχουν οδηγήσει στη δημιουργία και 2ου ντοκιμαντέρ, αυτού που ολοκληρώνουμε προσεχώς. Εκτός από τους βασικούς μας συνεργάτες που δεν έχουν πληρωθεί γι’ αυτό καθόλου, έχουν προκύψει και νέα έξοδα από ζημιές, όπως σκληροί δίσκοι, βλάβες και ανάγκες αναβάθμισης υλικών. Παρόλα αυτά εμείς συνεχίζουμε. Και ζητάμε, για άλλη μια φορά, να μας βοηθήσετε να ανταπεξέλθουμε στα έξοδα που αντιμετωπίζουμε.

Βόρεια Εύβοια, Το Σχέδιο 2ο μέρος: “Πάρτυ Συνεργειών”

Μετά από δεκατέσσερις μήνες έρευνας ολοκληρώθηκε το έργο που αναλάβαμε, να αναδείξουμε τις αιτίες της τεράστιας καταστροφής που υπέστη η Βόρεια Εύβοια το καλοκαίρι του 2021.

Έτσι προέκυψαν δύο ντοκιμαντέρ όπου στο πρώτο μέρος, με τίτλο “8 δέκατα και αναφορά”, παρουσιάζουμε μέσω των μαρτυριών των κατοίκων το “Πώς” κάηκε η Βόρεια Εύβοια, και είναι ελεύθερα διαθέσιμο από τον Απρίλιο. Ο κόσμος το υποδέχτηκε με θέρμη, και έχει ήδη 360.000 προβολές, χωρίς καμία διαφήμιση, καθώς οι δημιουργοί είναι μια μικρή ομάδα ανεξάρτητων ερευνητών, με ελάχιστους πόρους, πυρόπληκτοι και οι ίδιοι (από τη Λίμνη που κάηκε στις πυρκαγιές).

Το 2ο μέρος, με τίτλο “Πάρτυ Συνεργειών”, διερευνά μέσα από αναλύσεις, μαρτυρίες και ντοκουμέντα, το «Γιατί» αφέθηκαν να καούν δάση, χωριά, ζώα και καλλιέργειες στη Βόρεια Εύβοια τον Αύγουστο του 2021, τι ετοιμάζουν κυβέρνηση και εταιρείες για την περιοχή καθώς και από πότε ήταν έτοιμος ο σχεδιασμός αυτός. Πρόκειται για ένα σκάνδαλο με αλλαγές χρήσεις γης, βιομηχανικές ζώνες και αιολικά.

Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι αυτό το ντοκιμαντέρ έχει ως αφορμή τη Βόρεια Εύβοια αλλά αφορά σε όλη τη χώρα. Στις μελέτες που μόλις πριν λίγες μέρες κατατέθηκαν από το σωματείο Διάζωμα, του Σταύρου Μπένου, αναφέρεται το εξής: «ο πιο υψιπετής στόχος του Προγράμματος είναι να εφαρμοστεί ένα ευρύ μεταρρυθμιστικό σχέδιο αναγέννησης της Βόρειας Εύβοιας που θα αποτελέσει το έναυσμα για να μεταδοθεί σε όλη τη χώρα».

Για τη δουλειά μας αυτή βασιστήκαμε στη στήριξη του κόσμου. Πριν λίγες μέρες ανανεώσαμε το κάλεσμα για οικονομική ενίσχυση, καθώς ακόμη προσπαθούμε να καλύψουμε τα κόστη για τα δύο ντοκιμαντέρ. Είστε χιλιάδες όσοι μας τιμήσατε βλέποντας και προωθώντας την προσπάθειά μας για να λάμψει η αλήθεια για την Βόρεια Εύβοια. Και η ελάχιστη πραγματικά συνεισφορά σας είναι σημαντική καθώς ενέχει και ένα στοιχείο ηθικής ανταμοιβής, πέραν της υλικής βοήθειας που συνοψίζεται στο μότο μας, “λίγα από πολλούς και όχι πολλά από λίγους”.
Για την στήριξή μας, μπείτε στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://gogetfunding.com/%cf%84%ce%bf-%cf%83%cf%87%ce%ad%ce%b4%ce%b9%ce%bf-the-plan-fundraising-campaign/

Ευχόμαστε αυτή η έρευνα να αφυπνίσει τους συμπολίτες μας και να αναλάβουμε από κοινού δράση ώστε να υλοποιήσουμε τα δικά μας οράματα.

Σας ευχαριστούμε για τη στήριξή σας σε όλα μας τα βήματα ως τώρα.

Νέλλη Ψαρρού, Ιωάννης Λαζάρου

https://pernoampariza.wordpress.com/

Την Τετάρτη 8 Ιουνίου 2022 ώρα 8.30 μμ προβάλουμε στο Παίρνω Αμπάριζα την ταινία ‘’Χαμένα Αστέρια – Lost Stars’’ του Ιρανού σκηνοθέτη Abdolreza Kohanrouz (Αμίρ).

Λίγα λόγια για την ταινία:

Έχει διάρκεια 75 λεπτών. Είναι ένα αντιπολεμικό ντοκιμαντέρ, το οποίο αφηγείται την πικρή ιστορία του Houman Mirrafati που γεννήθηκε στο Ιράν, βίωσε μακροχρόνια αιχμαλωσία στον πόλεμο Ιράν – Ιράκ και ζει πλέον στο Βερολίνο ως Γερμανός πολίτης.

Η σύνοψη του ντοκιμαντέρ:

Ο Houman Mirrafati συλλαμβάνεται το 1985 από τις ιρακινές δυνάμεις και περνάει πέντε χρόνια στις φυλακές του Ιράκ. Υφίσταται βασανιστήρια που τού αφήνουν σοβαρά ψυχικά και σωματικά τραύματα, κακουχίες και πόνο.

Μετά το τέλος του πολέμου αφήνεται ελεύθερος και επιστρέφει στο Ιράν το 1990. Όμως και στην ίδια του τη χώρα αντιμετωπίζει καταπίεση άλλου είδους που τού προκαλεί τεράστιο άγχος και καταπόνηση. Τελικά, εγκαταλείπει τη χώρα του και μετά από πολλές περιπέτειες μπαίνει παράνομα στη Γερμανία.

Παρά τις πικρές αναμνήσεις από τον πόλεμο και την αιχμαλωσία (και ίσως εξαιτίας αυτών), η ζωή του παίρνει πολύ διαφορετική τροπή στη Γερμανία. Εκεί, βοηθάει πρόσφυγες και μετανάστες, παρέχει εθελοντική δουλειά σε ανθρωπιστικές οργανώσεις, γράφει ένα βιβλίο με τα βιώματά του και προσπαθεί να ευαισθητοποιήσει ανθρώπους και οργανώσεις παρουσιάζοντας το βιβλίο αυτό. Όλα αυτά μεταμορφώνουν τον χαρακτήρα του και από πρώην αιχμάλωτος πολέμου γίνεται ένας διαφορετικός άνθρωπος, όπως θα δούμε και θα ακούσουμε στο ντοκιμαντέρ.

Λίγα λόγια για τον σκηνοθέτη:

Ονομάζεται Abdolreza Kohanrouz γνωστός ως Amir. Είναι Ιρανός Σκηνοθέτης, Παραγωγός, Ντοκιμαντερίστας επίσης κάμεραμαν και μεταφραστής. Έχει  ζήσει στην Ελλάδα (1996-2007), έχει σπουδάσει στη Σχολή Κινηματογράφου Σταυράκου στην Αθήνα και έχει πραγματοποιήσει τις δικές του ταινίες ως Σκηνοθέτης, Παραγωγός και Σεναριογράφος.

Στο Παίρνω Αμπάριζα έχουμε προβάλει το 2015 το ντοκιμαντέρ “Έλληνες σε αβέβαιη πτήση” Το ντοκιμαντέρ γυρίστηκε το 2012 και αναφέρεται στο μεγάλο κίνημα των πλατειών και των διαδηλώσεων, ενάντια στα μνημόνια, μέσα από οπτικό υλικό αλλά και συνεντεύξεις ανθρώπων που μιλούν για την Ελλάδα της κρίσης αλλά και για το μέλλον της.

Το 2020 προβάλλαμε το ντοκιμαντέρ «Οφθαλμαπάτη». Το ντοκιμαντέρ «Mirage» (Οφθαλμαπάτη), αναφέρεται στη ζωή τριών Ιρανών προσφύγων (Camy, Danial, Shahin), οι οποίοι πέρασαν πολλές δυσκολίες, το διάστημα που βρισκόντουσαν στην Ελλάδα

Πριν την προβολή αλλά και μετά το τέλος της  θα έχουμε ζωντανή σύνδεση με τον σκηνοθέτη που ζει σήμερα στην Πράγα.

Η Αναστασία Μαλανδρενιώτη και ο Μάρκος Κώτσιας καταθέτουν τις ερμηνείες τους στα τραγούδια του μουσικοσυνθέτη Γιώργου Ανδρέου.
Με το πέρασμα των χρόνων νιώσαμε το πλούσιο έργο του Γιώργου Ανδρέου να μετασχηματίζεται μέσα μας, να φωταυγεί εκ νέου, υπό το πρίσμα της αγάπης μας προς αυτό και προς τα αντικείμενα του: τις εικόνες της Ελλάδας, τις ομορφιές και τις ασχήμιες της, τις ανησυχίες των ανθρώπων της. Ακολουθούμε το μυστικό ταξίδι του σύνθετη και των συνοδοιπόρων στιχουργών του μέσα στους καιρούς.
Αφουγκραζόμαστε τη συνομιλία της πατρίδας-γης-μνήμης με την πατρίδα-σώμα-έρωτα όπως αυτή εκφράζεται με νότες πλεγμένες από φως.
Ελάτε να σιγοτραγουδήσετε μαζί μας
Στο στέκι «παίρνω Αμπάριζα»
Γαλακηδών 11, Γαλάτσι

https://pernoampariza.wordpress.com/

Ομιλητές :
Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, δημοσιογράφος
Ρούντι Ρινάλντι, εκδότης εφημ. «Δρόμος της Αριστεράς»

Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2018, ώρα 19:00
Γαλακηδών 11 Γαλάτσι
Στέκι «παίρνω Αμπάριζα»