Έχει πλάκα να εντοπίζεις την υποκρισία την παγκόσμια ημέρα ΑΜΕΑ. Έχει μεγαλύτερη πλάκα, ενώ είσαι ασυνείδητος όλες τις υπόλοιπες ημέρες του χρόνου, εκείνη τη μέρα να λες κάτι βαθυστόχαστα γλυκανάλατα τύπου «πρέπει όλοι να γίνουμε ευσυνείδητοι πολίτες…». Ξέρουμε όλοι πως, για να φτιάξεις ομελέτα, πρέπει να σπάσεις αυγά. Οι πράξεις είναι αυτές που μας χαρακτηρίζουν πραγματικά και όχι οι συγκινητικές δηλώσεις της μιας ημέρας.
Στο Γαλάτσι το πρόβλημα είναι στα όρια του τραγικού. Δεν μας φτάνει που ο σχεδιασμός των πεζοδρομίων είναι λάθος, παρκάρουμε και εμείς πάνω στα στενά πεζοδρόμια από ποδήλατα, μηχανάκια μέχρι και βάρκα. Το άλλο δε, για να ομορφύνουμε το πεζοδρόμιο έξω από το παραθύρι μας, βάζουμε και μια ζαρντινιέρα μες τη μέση, ώστε να μην μπορεί να περάσει, όχι ΑΜΕΑ και καρότσι μητέρας ή λαϊκής, ούτε πεζός. Γιατί πρέπει να κάνει ζικζακ ανάμεσα στον ξερό κορμό του δένδρου, στις ταμπέλες του δήμου, τα μηχανάκια, τα αυτοκίνητα αλλά και τη ζαρντινιέρα.
Στα μεγάλα εμπορικά πεζοδρόμια, όποιος μπορεί, χωρίς καμία έγκριση, κλείνει το πεζοδρόμιο αφήνοντας δύο πλάκες πεζοδρομίου που όχι αναπηρικό αμαξίδιο, αλλά ούτε «κουνούπι» δεν περνάει. Τοποθετεί και τις ζαρντινιέρες του, κάνει και την περίφραξή του και όλα αυτά με την ανοχή τη δική μας και του Δήμου.
Αν ένας πραγματικά ευσυνείδητος δημότης μπει στη διαδικασία να κάνει το λογικό, θα έρθει αντιμέτωπος με τη κάθε υπηρεσία να αποποιείται των ευθυνών της και στη πραγματικότητα να τον εμπαίζει. Για παράδειγμα, ο Δήμαρχος λέει ότι φταίει η πολεοδομία, η πολεοδομία ότι είναι αρμοδιότητα του Δήμου και της Δημοτικής Αστυνομίας. Η Δημοτική Αστυνομία στο Γαλάτσι έχει καταργηθεί από τη σημερινή δημοτική αρχή, έτσι πάει στην Αστυνομία. Η Αστυνομία ενημερώνει ότι αρμόδιος είναι ο Δήμος και φτου απ’ την αρχή. Και όλο αυτό δημιουργεί έναν «πανέμορφο» φαύλο κύκλο χωρίς αποτέλεσμα.
Ο πολίτης, δεν έχει την υποχρέωση να γνωρίζει τη νομοθεσία για να δει, πού τελικά πρέπει να απευθυνθεί και ποιος φταίει.Αυτός που οφείλει να προστατέψει το πολίτη και το δημόσιο χώρο είναι ο Δήμος. Ο Δήμος είναι υπεύθυνος για τη διαδικασία αδειοδότησης κατάληψης κοινοχρήστων χώρων και οφείλει να έχει κανονισμό κατάληψης κοινόχρηστων χώρων. Ένα κανονισμό που να ρυθμίζει όλα τα παραπάνω θέματα, να ακολουθούνται οι νόμιμες διαδικασίες και να γνωρίζουν, πολίτες και καταστηματάρχες, τα δικαιώματά τους. Όπως έχει ο Δήμος Αθηναίων, ο Δήμος Χαλανδρίου και άλλοι όμοροι Δήμοι.
Οφείλουμε στους συνανθρώπους μας, τον εαυτό μας και στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας, να νοιαστούμε για όλα αυτά. Οφείλουμε να δώσουμε σημασία στον «αθόρυβο ρατσισμό» που βιώνουν τα ΑΜΕΑ στη καθημερινότητά τους. Οφείλουμε να σταματήσουμε να ήμαστε «παρτάκιδες» και να ευαισθητοποιούμαστε πραγματικά και καθημερινά. Όχι μόνο την παγκόσμια ημέρα ΑΜΕΑ.

Ο Γιάννης Βουδούρης (Πολιτικός Μηχανικός τ.ε.) γράφει:

Σίγουρα όλοι έχουμε κάποιον γνωστό, συγγενή, φίλο που συμπεριφέρεται έτσι. Κάποιον δηλαδή που βάζει καθημερινά σε κίνδυνο τη ζωή του αλλά και την δική μας ζωή και ταυτόχρονα αποτελεί κακό πρότυπο για τα μικρά παιδιά.
Η παραπάνω σκέψη έχει «καρφωθεί» στο μυαλό μου και θεωρώ πως τελικά περνάει στα «ψιλά», όπως λένε, το πρόβλημα της παραβατικης οδικής συμπεριφοράς.
Κάθε μέρα, άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους πάνω στην άσφαλτο. Άνθρωποι όλων των ηλικιών. Φίλοι μου και γνωστοί μου Γαλατσιώτες. Προχθές, βρισκόμουν σε μια συνάντηση, και πάνω στη κουβέντα για τα προβλήματα της χώρας, ανέφερα και το πρόβλημα των τροχαίων. Ένας κύριος λοιπόν, μου απαντάει για τα τροχαία ότι «αφού δεν προσέχουν». Ο ίδιος οδηγούσε μοτοσυκλέτα, δεν φορούσε κράνος και φόραγε σαγιονάρες. Αλλά για εκείνον, οι άλλοι οδηγοί δεν προσέχουν.
Και δεν είναι μόνο τα τροχαία το πρόβλημα. Γενικά έχουμε πρόβλημα συμπεριφοράς και παραβατικότητας στην οδήγηση. Παραβιάζουμε το κόκκινο, η οποία παράβαση είναι απόπειρα φόνου επί της ουσίας, σταματάμε πάνω στη διάβαση, αδιαφορούμε από πού θα περάσουν οι πεζοί. Παρκάρουμε σε ράμπες πεζοδρομίων, που έχουν κατασκευαστεί για καροτσάκια ΑΜΕΑ, καροτσάκια για παιδιά, καροτσάκια λαϊκής. Αδιαφορούμε για τις μανάδες – και όχι μόνο – που δεν θα μπορούν να διασχίσουν την Βεΐκου από την Πρωτοπαπαδάκη για τη Γαλατσίου, γιατί στη διασταύρωση, στην Πειραιώς, θα έχει παρκαρισμένα και στη Βεΐκου θα έχουν σταματήσει στο φανάρι πάνω στη διάβαση. Στην ίδια διασταύρωση παραβιάζεται το κόκκινο κατ’ επανάληψη. Τα διπλοπαρκατισμένα στη Βεΐκου, ειδικά τις πρωινές ώρες φτάνουν να καταλαμβάνουν δύο λωρίδες.
Τα γεγονότα τα ξέρουμε, στο Γαλάτσι μένουμε και τα παρατηρούμε καθημερινά. Πόσους δικυκλιστές έχουμε παρατηρήσει να μην φοράνε κράνος; Πόσους δικυκλιστές έχουμε δει να είναι τρικάβαλα μαμά, μπαμπάς, παιδί και ένας σκύλος. Όλοι χωρίς κράνος. Τι παράδειγμα παίρνουν αυτά τα παιδιά; Ότι δεν ανεβαίνω πάνω σε μηχανάκι χωρίς κράνος ή ότι, εντάξει μωρέ, εντός Γαλατσίου είμαι, δεν παθαίνω τίποτα. Το παιδί είναι καθρέπτης και αυτό που βλέπει θα αντιγράψει βιωματικά και όχι τα λόγια του πατέρα και της μάνας.
Όλα τα παραπάνω είναι χαρακτηριστικά δείγματα παραβατικής συμπεριφοράς. Δεν γίνεται ένας άνθρωπος, ο οποίος οδηγάει ένα παπάκι, χωρίς κράνος, μιλώντας στο κινητό, χαιρετώντας ένα περαστικό και παραβιάζοντας το κόκκινο, να σέβεται. Δεν σέβεται, πρώτα από όλα δε σέβεται τον εαυτό του, την οικογένειά του, θα σεβαστεί εμένα ή οποιονδήποτε άλλο;
Αν θέλουμε να δούμε τον πολιτισμό μας, ας μην πάμε να δούμε τα αρχαία. Ας πάμε για μια ώρα σε μια διασταύρωση, να δούμε πώς οδηγάμε. Τότε ίσως να καταλάβουμε…