Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε- παρά τη θερινή ραστώνη- η τρίτη κατά σειρά εκδήλωση του Χώρου Διαλόγου της Αριστεράς που είχε ως θέμα, αυτή τη φορά, την Ενεργειακή Φτώχεια.

Στην εκδήλωση με τίτλο «Ενεργειακή φτώχεια: Σημερινή κατάσταση και προοπτικές» και υπότιτλο «Θα ανάψουμε κλιματιστικά φέτος ή θα κάνουμε βουτιές στα συντριβάνια» που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 24/6 στον φιλόξενο χώρο πολιτισμού του Δήμου Γαλατσίου, Καμίνι, πήραν μέρος η κα Μαντώ Μπαμπούλα, υπεύθυνη επικοινωνίας του Ελληνικού Δικτύου για την Καταπολέμηση της Φτώχειας, η κα Ινώ Σιώζιου, ειδική σε θέματα περιβάλλοντος και ενέργειας και ο κ. Γιάννης Παρασκευόπουλος, νομικός και Πράσινος ακτιβιστής.

Στην εκδήλωση την οποία συντόνισε από το Χώρο Διαλόγου της Αριστεράς η κα Ράνια Καλαντζή παρενέβη και ο κ. Δαμιανός Τσίγκανος, μέλος του ΔΣ της Δέσμης Ενεργειακών Κοινοτήτων.

Η κα Μπαμπούλα στην ομιλία της μετά από μια σύντομη αναφορά στους σκοπούς και το έργο του Ελληνικού Δικτύου για την Καταπολέμηση της Φτώχειας στάθηκε στο τί εννοούμε σήμερα όταν μιλάμε για φτώχεια δίνοντας αναλυτικά στοιχεία για τη φτώχεια στην Ελλάδα. Σύμφωνα με όσα ανέφερε η κα Μπαμπούλα σε συνθήκες φτώχειας βρίσκεται το 27,5% του πληθυσμού της χώρας μας, δηλαδή 2.797.000 άνθρωποι, ένα δεδομένο που μας κατατάσσει στην τρίτη χειρότερη θέση ανάμεσα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στη συνέχεια η εκπρόσωπος του Δικτύου αναφέρθηκε ειδικότερα στο θέμα της ενεργειακής φτώχειας λέγοντας πως ως δείκτης ενεργειακής φτώχειας ορίζεται το ποσοστό των νοικοκυριών που δεν μπορούν να  καλύψουν τις βασικές ενεργειακές τους ανάγκες (θέρμανση, ψύξη, μαγείρεμα, φωτισμός) είτε λόγω χαμηλού εισοδήματος, είτε λόγω χαμηλής ενεργειακής απόδοσης της κατοικίας, είτε λόγω υψηλού κόστους ενέργειας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat του 2025 το 19,2% των Ελλήνων δήλωσε ότι δεν μπορεί να θερμάνει επαρκώς την κατοικία του, ποσοστό διπλάσιο από τον μέσο όρο της Ε.Ε ενώ σύμφωνα με τα ευρήματα ποιοτικών ερευνών του Δικτύου σε ευάλωτα νοικοκυριά η ενεργειακή φτώχεια συνδέεται άμεσα με τις συνθήκες στέγασης και με την υγεία.

Κλείνοντας η κα Μπαμπούλα, ανέφερε σειρά συστάσεων  που αφορούν σε τρεις βασικούς τομείς οι οποίοι είναι η  ενεργειακή αναβάθμιση, ο έλεγχος της φτώχειας γενικά και της ενεργειακής φτώχειας ειδικά καθώς και η διατήρηση της  κοινωνικής συνοχής. Πιο συγκεκριμένα οι συστάσεις αυτές είναι οι ακόλουθες:

• Στα ευάλωτα νοικοκυριά η ενεργειακή αναβάθμιση των κατοικιών τους θα πρέπει να καλύπτεται στο 100% από εθνικούς και κοινοτικούς πόρους, στα μεσαία εισοδήματα να παρέχεται άτοκο δάνειο και μόνο στα μεγάλα εισοδήματα να υπάρχει ποσοστό συμμετοχής.
• Να ληφθούν μέτρα αντιμετώπισης της ακρίβειας με έλεγχο των τιμών ενέργειας και σημαντικό αντίκρισμα των μισθών και συντάξεων.
• Να αυξηθούν οι δαπάνες και η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών στη δημόσια υγεία και τη δημόσια εκπαίδευση.
• Να υπάρξει διαβούλευση με τις τοπικές κοινότητες και κάθε σχέδιο δράσης να υποστηρίζει τη δίκαιη πράσινη μετάβαση για όλους. Η όποια ενέργεια παράγεται από εναλλακτικές μορφές να επιστρέφει στις τοπικές κοινωνίες.
• Να ενισχυθούν οι Ενεργειακές Κοινότητες και
• Να αναπτυχθούν δράσεις για την ερήμωση και τον έλεγχο της ακραίας τουριστικοποίησης ειδικά σε περιοχές, όπως τα νησιά, όπου οι ενεργειακοί πόροι είναι περιορισμένοι.

Στη συνέχεια πήρε το λόγο  η κα Ινώ Σιώζιου, ειδική σε θέματα περιβάλλοντος και ενέργειας, η οποία  ανέφερε ότι ενώ οι  ενεργειακές κρίσεις της εποχής μας, εξαιτίας των πολέμων μεταξύ ΗΠΑ-Ισραήλ Ιράν και Ουκρανίας Ρωσίας, οφείλονται στην εξάρτηση των οικονομιών και κοινωνιών μας στα ορυκτά καύσιμα, αντί αυτή η πραγματικότητα να μας απομακρύνει από τα ορυκτά καύσιμα βλέπουμε στροφή προς την ενίσχυση του ρόλου των ορυκτών καυσίμων.

Βαρύνοντα ρόλο σε αυτήν τη στροφή, κατά την κα Σιώζιου, παίζει φυσικά η επανεκλογή του Προέδρου Τράμπ ο οποίος απέσυρε τις ΗΠΑ από τη Συμφωνία των Παρισίων για το Κλίμα, και ο ίδιος έχει προχωρήσει στην απίστευτη δήλωση ότι η κλιματική αλλαγή είναι η μεγαλύτερη απάτη/κομπίνα που έχει γίνει ποτέ στον κόσμο.

Τη στροφή αυτή όμως προς τα ορυκτά καύσιμα «καλοβλέπουν» και στην Ευρωπαϊκή Ένωση οι δυνάμεις της Δεξιάς και Ακροδεξιάς που συσπειρώνονται απέναντι στην Πράσινη Συμφωνία. Στην Ελλάδα δυστυχώς, η απολιγνιτοποίηση δεν έχει οδηγήσει στην απανθρακοποίηση της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας καθώς αυξάνεται στον ενεργειακό σχεδιασμό της χώρας η εγκατεστημένη ισχύς μονάδων ορυκτού αερίου. Και όχι μόνο αυτό. Έχουμε ακόμη την προώθηση της έρευνας και εκμετάλλευσης κοιτασμάτων υδρογονανθράκων με την προκήρυξη νέων οικοπέδων και πανηγυρισμούς για νέες υποδομές και «διαδρομές» αμερικανικού υγροποιημένου ορυκτού αερίου (LNG). Είναι απορίας άξιο λοιπόν, συνέχισε η κα Σιώζιου, πώς αυτές οι παράλογες ακόμη και με οικονομικούς όρους επιλογές συνάδουν με τους κλιματικούς στόχους που δεσμεύουν την Ελλάδα. Το κόστος όμως των υποδομών αυτών ορυκτού αερίου, όπως και την αυξημένη συμμετοχή του ορυκτού αερίου στην ηλεκτροπαραγωγή καλούμαστε να πληρώσουμε οι καταναλωτές, νοικοκυριά και επιχειρήσεις.

Η λύση για τη θωράκιση των οικονομιών και των κοινωνιών μας πρέπει να είναι ΑΠΕ με αποθήκευση ώστε να μην χρειάζονται οι πανάκριβες και ρυπογόνες μονάδες ορυκτού αερίου. Καθαρή ενέργεια παραγόμενη από ενεργειακές κοινότητες, ώστε να μην αφήσουμε την ευκαιρία που δίνει η τεχνολογία των ΑΠΕ για τον εκδημοκρατισμό της παραγωγής ενέργειας να πάει χαμένη. Και βέβαια έναν ισχυρό δημόσιο ενεργειακό πυλώνα. Δηλαδή με μία ΔΕΗ που θα λειτουργεί ως επιχείρηση κοινής ωφέλειας και όχι ως μία απλή ιδιωτική εταιρεία με μοναδικό σκοπό το κέρδος.

Ο κ. Γιάννης Παρασκευόπουλος, νομικός και Πράσινος ακτιβιστής ανέφερε από την πλευρά του  ότι μολονότι  η Πολιτική Οικολογία, βρίσκεται πέρα από τα στενά όρια της Αριστεράς, τις καλύτερες επιδόσεις στη βιωσιμότητα, διαχρονικά, τις έχουν κατά κανόνα οι κοινωνίες με τις λιγότερες ανισότητες. Κατά τον κ. Παρασκευόπουλο αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα δεν είναι Πράσινη Μετάβαση, αλλά μια στρεβλή εκδοχή των Ευρωπαϊκών πολιτικών, στα μέτρα κυρίως των ελληνικών ομίλων ενέργειας/αερίου και κατασκευών, ως «Εθνικών Πρωταθλητών».  Αν στη Γερμανία το 2024 τα 2/3 των νέων φωτοβολταϊκών (Φ/Β) ήταν σε στέγες και κτίρια, στη χώρα μας όλος σχεδόν ο ηλεκτρικός χώρος δεσμεύεται αποκλειστικά για επενδύσεις εταιριών, οι ΑΠΕ ελέγχονται από ομίλους με κύρια συμφέροντα σε ορυκτά καύσιμα, ενώ η  κοστολόγηση ρεύματος με βάση την (χειραγωγίσιμη) «οριακή τιμή» κυρίως από αέριο, οδηγεί σε εκτεταμένη μεταφορά πλούτου προς τους ισχυρότερους. Η απουσία δε αποθήκευσης στην ηλιακή ενέργεια επιτρέπει στα συμφέροντα του αερίου να ανεβάζουν κατακόρυφα τις τιμές ενώ αφήνονται ανεκμετάλλευτες οι δυνατότητες θερμικής και βαρυτικής αποθήκευσης σε υπάρχουσες λιγνιτικές μονάδες και ορυχεία της ΔΕΗ και αντλησιοταμίευση μεταξύ υδροηλεκτρικών ήδη στην ίδια κοίτη.

Με αυτές τις πρακτικές, συνέχισε ο κ. Παρασκευόπουλος, χωρίς προσπάθεια ελαχιστοποίησης του οικολογικού κόστους και δίκαιης κατανομής των έργων, οι χωροθετήσεις ΑΠΕ εξελίσσονται σε εφιάλτη ενώ στον Μακροχρόνιο Ενεργειακό Σχεδιασμό ακολουθείται το σενάριο για αέριο και υδρογόνο που σχεδόν διπλασιάζει τις τελικές απαιτήσεις ενέργειας για το 2050. Και αυτό σημαίνει πως η Πράσινη Μετάβαση παραμένει ζητούμενο ενώ  μπορεί να αποτελέσει το νέο κλειδί για την κοινωνική συνοχή: Για τα ευάλωτα νοικοκυριά, οι στέγες των δημοτικών υποδομών μπορούν να δώσουν πλεονάσματα ενέργειας για δωρεάν διάθεση. Για τα μεσαία στρώματα,  φωτοβολταϊκά σε στέγες και μπαλκόνια ή συμμετοχή σε Ενεργειακές Κοινότητες, δίνουν διέξοδο από τους υψηλούς λογαριασμούς. Μαζικές ενεργειακές αναβαθμίσεις κτιρίων, εξαλείφουν το κόστος του αερίου ή πετρελαίου. Αλλαγή μοντέλου μεταφορών με εναλλακτικές λύσεις στο ΙΧ, μπορεί να ανακουφίσει πολλούς/ές από το αυξημένο κόστος αγοράς και διατήρησης ΙΧ.

Όλα αυτά, όμως, απαιτούν ριζική αλλαγή πολιτικών και προτεραιοτήτων, με επενδύσεις και χρηματοδοτικά εργαλεία εκεί που χρειάζονται.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με έναν εξαιρετικά ενδιαφέροντα και γόνιμο διάλογο των ομιλητών με το κοινό.

https://www.facebook.com/profile.php?id=61585362122729

Αναζητώντας απαντήσεις και προτάσεις για την αλλαγή της υπάρχουσας κατάστασης πραγμάτων ο Χώρος Διαλόγου της Αριστεράς διοργανώνει ανοιχτή εκδήλωση-συζήτηση με τίτλο « Ενεργειακή φτώχεια: σημερινή κατάσταση και προοπτικές» την Τετάρτη 24 Ιουνίου στις 19.30 στο Καμίνι (Ρεθύμνης και Χρ.Καψάλη).

Στην εκδήλωση θα μιλήσουν :

• Μαντώ Μπαμπούλα, Νομικός, υπεύθυνη Επικοινωνίας του Ελληνικού Δικτύου για την καταπολέμηση της φτώχειας
• Γιάννης Παρασκευόπουλος, Νομικός- Πράσινος ακτιβιστής
• Ινώ Σιώζιου, Ειδική σε θέματα ενεργειακής πολιτικής και περιβάλλοντος

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 4 Μάϊου  στο Καμίνι η δεύτερη θεματική εκδήλωση του Χώρου Διαλόγου της Αριστεράς που ήταν αφιερωμένη, αυτή τη φορά, στην Εργασία. Στην ανοιχτή εκδήλωση-συζήτηση που είχε τον τίτλο «Η εργασία σήμερα και αύριο: Επισφάλεια, Τεχνητή Νοημοσύνη και Κοινωνική δικαιοσύνη» μίλησαν ο επίκουρος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Απόστολος Καψάλης, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής κ. Αντώνης Μπόγρης και ο δικηγόρος-εργατολόγος κ. Διονύσης Τεμπονέρας ενώ παρεμβάσεις έγιναν από την κα Γιώτα Λαζαροπούλου που μίλησε για το καθεστώς του «δανειζόμενου/ενοικιαζόμενου» προσωπικού και των εικονικών εργολαβιών στον Τραπεζικό τομέα και τον κ. Μιχάλη Ρέντζιο, που μίλησε για το καθεστώς εργασίας στις πλατφόρμες εκπροσωπώντας το Σωματείο εργαζομένων της efood Αττικής. Μετά τις κεντρικές εισηγήσεις και τις παρεμβάσεις ακολούθησε ένας εξαιρετικά γόνιμος διάλογος με τους συμμετέχοντες στην εκδήλωση.

Η επιτυχία της εκδήλωσης  συνιστά απόδειξη του αυξημένου ενδιαφέροντος των πολιτών για τα εργασιακά και το μέλλον της εργασίας στη χώρα μας σε μια περίοδο ραγδαίων αλλαγών όπου, ενώ η τεχνολογική εξέλιξη και η τεχνητή νοημοσύνη θα έπρεπε να αναδιαμορφώνει όρους και δικαιώματα, οι ισχύουσες εργασιακές συνθήκες παραπέμπουν σε εκείνες της εισαγωγής της Βιομηχανικής επανάστασης, αν όχι του Μεσαίωνα.

Η εκδήλωση βιντεοσκοπήθηκε από το Διεθνές πρακτορείο ειδήσεων για την Ειρήνη και τη μη βία pressenza http://www.pressenza.com/el  και τις εισηγήσεις καθώς και τις παρεμβάσεις μπορείτε να τις δείτε :  https://youtu.be/4HwK81sLoh0 ,  https://youtu.be/dwWatUXuifE

https://youtu.be/rIDbyXamo6U , https://youtu.be/B-5QF5j_HQI , https://youtu.be/uVm_14xXGMo

Tα βασικά σημεία των εισηγήσεων των τριών ομιλητών της εκδήλωσης.

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ, ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ- ΕΡΓΑΤΟΛΟΓΟΣ

Εισήγηση για το εργασιακό τοπίο σήμερα

Ο κ. Τεμπονέρας αφού χαιρέτησε την εκδήλωση του Χώρου Διαλόγου της Αριστεράς χαρακτηρίζοντας τη ως προσπάθεια κοινωνικής όσμωσης σε ένα θέμα που προσφέρεται για ευρύτερες συνθέσεις και συνεννοήσεις στο χώρο της Αριστεράς, αναφέρθηκε στο περιεχόμενο των όρων επισφάλεια και επισφαλείς εργασιακές σχέσεις σήμερα, δεδομένου ότι πλέον δεν αφορούν απλώς το χρόνο  αλλά και τον χώρο και τον τρόπο της εργασίας. Σε αυτό το πλαίσιο η επισφάλεια, ανέφερε ο κ. Τεμπονέρας, έχει πάρει και τα χαρακτηριστικά των λεγόμενων mini jobs, των συμβάσεων δηλαδή εκείνων οι οποίες είναι συμβάσεις μιας μέρας ή ακόμη και μιας ώρας που αποκαλούνται «λευκές συμβάσεις».

Μολονότι η απορρύθμιση και η επισφάλεια δεν είναι κάτι το οποίο αντιμετωπίζουμε μόνο σήμερα καθώς έχει ξεκινήσει ήδη από τη δεκαετία του ΄80, είπε ο κ. Τεμπονέρας, όταν σήμερα μιλούμε για επισφάλεια αντιπαραβάλλουμε κατά βάση τη συνθήκη αυτή της σημερινής εικόνας της εργασίας στο υπόδειγμα της σταθερής, ρυθμισμένης και ασφαλισμένης εργασίας που λογιζόταν ως κανονικότητα, κυρίως τη χρυσή μεταπολεμική 30ετία στις χώρες του Βορρά. Η επισφαλής εργασία σήμερα διεκδικεί αυτό που λέμε μια νέα κανονικότητα και σε αυτή τη νέα «κανονικότητα» συνέβαλε οπωσδήποτε η παγκοσμιοποίηση και ο ανταγωνισμός – κυρίως ο διεθνής- που πιέζει συνεχώς τις επιχειρήσεις να μειώσουν το εργασιακό κόστος, οδηγώντας σε μειώσεις μισθών και υποβάθμιση των εργασιακών συνθηκών. Οι οικονομικές αλλεπάλληλες κρίσεις όλων των προηγούμενων ετών όξυναν ιδιαίτερα το πρόβλημα ενώ τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, ειδικά στους νέους, αναγκάζουν εργαζόμενους να αποδέχονται- δίχως να έχουν άλλη επιλογή- θέσεις κατώτερης ποιότητας εργασίας, θέσεις επισφαλούς εργασίας. Η κατάσταση επιδεινώνεται, όπως ανέφερε ο κ. Τεμπονέρας, με την ψηφιακή οικονομία, με τις ψηφιακές πλατφόρμες που δημιούργησαν άτυπες και συχνά μη ρυθμιζόμενες μορφές  απασχόλησης, η χαλάρωση της εργατικής νομοθεσίας, η μείωση της διαπραγματευτικής ισχύος των συνδικάτων αλλά και το γεγονός-ειδικά στη χώρα μας- πως η δικαστική προστασία είναι βαθιά χρονοβόρα και ακριβή. Επίσης, ενώ παλαιότερα η επισφαλής εργασία εντοπιζόταν σε ορισμένους κλάδους της οικονομίας, σήμερα το φαινόμενο είναι απολύτως γενικευμένο και μάλιστα ο μεγαλύτερος εργοδότης αυτή τη στιγμή που χρησιμοποιεί μορφές επισφαλούς απασχόλησης είναι το Δημόσιο.  Στη συνέχεια ο γνωστός Εργατολόγος  αναφέρθηκε στη λεγόμενη «γκρίζα ζώνη της απασχόλησης», στις συνθήκες εκείνες δηλαδή όπου ο εργαζόμενος εμφανίζεται να είναι τελικά ελεύθερος επαγγελματίας και στο καθεστώς με τα μπλοκάκια (συμβάσεις παροχής υπηρεσιών, συμβάσεις έργου κλπ) οι οποίοι έτσι δεν προστατεύονται από την εργατική νομοθεσία. Πρόκειται για μια κατάσταση που έχει οδηγήσει σε έναν νέο τύπο εργαζόμενου σήμερα, τον λεγόμενο εργαζόμενο-φτωχό , ο οποίος ακόμη και αν δουλεύει δεν μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς. Στους λόγους που οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση ο κ. Τεμπονέρας συμπεριέλαβε και τον αποσυνδικαλισμό ο οποίος ενέτεινε ακόμη περισσότερο την εργοδοτική αυθαιρεσία και ισχυροποίησε το λεγόμενο διευθυντικό δικαίωμα έναντι της εργατικής δύναμης.

Κλείνοντας ο κ. Τεμπονέρας είπε πως η επισφάλεια αποτελεί μια μορφή κυβερνησιμότητας που συνδέεται άμεσα με τον φιλελευθερισμό ως μια πιο οξεία εκδοχή του καπιταλισμού. Στο πλαίσιο αυτό η επισφάλεια λειτουργεί ως τεχνολογία εξουσίας η οποία καθορίζει τις σχέσεις εξουσίας στο εσωτερικό της παραγωγικής διαδικασίας με σκοπό να οργανώσει τελικά και την αποτελεσματικότητα τους, καθορίζει κάθε πτυχή των εργαζομένων, διαμορφώνει επισφαλείς και ευέλικτες ταυτότητες, πειθαρχημένη εργατική δύναμη και έναν καθυποταγμένο εργαζόμενο πληθυσμό. Αυτή η κατάσταση μπορεί να αλλάξει με παρεμβάσεις στα πλαίσια νομοθετικού χαρακτήρα, με την επαναφορά των συλλογικών εκφράσεων, του συνδικαλισμού, της λεγόμενης συλλογικής αυτονομίας, των συλλογικών συμβάσεων, της απεργίας κλπ.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΨΑΛΗΣ , ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ

 Εισήγηση για την Αριστερά, το ρόλο του συνδικαλιστικού κινήματος σήμερα και το αν μπορεί να γίνει ξανά ελκυστικός

O κ. Καψάλης  ξεκίνησε την εισήγηση του χαιρετίζοντας την πρωτοβουλία του Χώρου Διαλόγου της Αριστεράς να οργανώσει μια ανοιχτή εκδήλωση-συζήτηση για την Εργασία, δεδομένου ότι κατά την άποψη του η Αριστερά είναι εκείνη που οφείλει να συζητά τέτοια ζητήματα. Το ερώτημα όμως που πρέπει να απαντηθεί, συνέχισε, πριν απαντηθεί εκείνο του πώς μπορεί να γίνει ξανά ελκυστικός ο συνδικαλισμός, είναι εάν μια συζήτηση για την Εργασία και το συνδικαλισμό είναι ελκυστική για την Αριστερά. Κι αυτό γιατί -θεωρεί ο κ. Καψάλης- πως αυτά τα ζητήματα έχουν υποπροτεραιοποιηθεί στις τάξεις της Αριστεράς.  «Πρέπει να ομολογήσουμε», είπε, « ότι τα τελευταία χρόνια ακριβώς επειδή το εργατικό κίνημα και η Αριστερά έχουν υποστεί μια στρατηγική ήττα σε σχέση με τα κοινωνικά δικαιώματα, τα ζητήματα της εργασίας, της οργάνωσης του συνδικαλισμού και ευρύτερα του εργατικού κινήματος έχουν έρθει λίγο πιο πίσω.

Ο κ. Καψάλης συνέχισε λέγοντας πως από το 2010 τουλάχιστον και μετά, είναι βέβαιο ότι τα συνδικάτα δεν μπορούν να επιτελέσουν τον ιστορικό τους ρόλο, να προστατέψουν τον κόσμο της μισθωτής εργασίας και τα χαμηλότερα εργατικά στρώματα εν γένει και κυρίως να υποσχεθούν τη βελτίωση των όρων και των συνθηκών εργασίας. Σε σχέση με τα Κόμματα της Αριστεράς, «συγκρίνοντας τα εκλογικά προγράμματα τους αλλά και τις διακηρύξεις τους σ’ αυτή τη συγκεκριμένη συγκυρία βλέπουμε ότι συγκλίνουν σε μια κατά τη γνώμη μου επικίνδυνη συνθήκη, ωσάν να πρέπει το κράτος να επανέλθει ως εγγυητής μιας κανονικότητας την οποία το ίδιο έχει διαλύσει εδώ και πολλά χρόνια.»

« Δεν μπορεί η Αριστερά να σταθεί στο σημερινό μάλιστα περιβάλλον της ανόδου της δεξιάς και της ακροδεξιάς εάν δεν έχει αφενός ένα πειστικό αφήγημα για την εργασία και αφετέρου μια έμφαση στα ζητήματα της οργάνωσης των εργαζομένων», ανέφερε ο κ. Καψάλης λέγοντας στη συνέχεια πως « δεν είναι δυνατόν να κερδίσει η Αριστερά την παραδοσιακή της πελατεία, τα χαμηλότερα δηλαδή εργασιακά στρώματα, επενδύοντας στα ζητήματα των σκανδάλων, της διαφθοράς και των δικαιωμάτων γενικώς. Και δεν μπορεί να υπάρξει σύγκλιση της Αριστεράς εάν δεν υπάρξει μια σύμπραξη στο πλάι των εργαζομένων κατά τη διάρκεια των αγώνων που δίνουν. Όσο πιο υποβαθμισμένες είναι οι συνθήκες εργασίας και όσο πιο απομονωμένος και ασυνδικάλιστος είναι ένας εργαζόμενος τόσο πιο εύκολα προσχωρεί στο μίσος, το ρατσισμό, την ξενοφοβία και στα διδάγματα της Δεξιάς και της ακροδεξιάς που ανεβαίνει διαρκώς στην Ευρώπη. Αναφερόμενος στον νόμο που πρόσφατα ψηφίστηκε και τροποποιεί το καθεστώς και τη λειτουργία της Επιθεώρησης εργασίας, μιας σημαντικής εργατικής κατάκτησης του παρελθόντος, ο κ. Καψάλης είπε: « Πότε θα αναδείξει η Αριστερά το γεγονός πως με αυτό το Νόμο η επιθεώρηση εργασίας θα λειτουργεί σε μια λογική ελέγχου των εργασιακών σχέσεων υπό το πρίσμα της εξυπηρέτησης αναπτυξιακών σκοπών;»

Ένα σημαντικό στοιχείο που έθεσε ο κ. Καψάλης είναι εκείνο της εκροής εργαζομένων, όπου η Ελλάδα σε απόλυτα νούμερα είναι 10^η στον κόσμο αλλά σε σχέση με τα πληθυσμιακά της δεδομένα σκαρφαλώνει στη 2^η θέση παγκοσμίως. «Μόνο το 2024 εγκατέλειψαν τη χώρα 160.000 εργαζόμενοι που προστίθενται στους 600.000 που έφυγαν από τη χώρα στο διάστημα από το 2011 έως το 2021 και αν συνεχίσουμε με αυτές τις λογικές το 2050 υπολογίζεται ότι ο πληθυσμός της χώρας μας θα είναι περίπου 7,5 με 8 εκατομμύρια. Το γεγονός δε ότι όσοι φεύγουν ανήκουν στον ενεργό πληθυσμό, αντιλαμβανόμαστε ότι δημιουργεί συνθήκες Χιροσίμα στις βάσεις του ασφαλιστικού μας συστήματος.  

Κλείνοντας την εισήγηση του ο κ. Καψάλης ανέφερε πως ενώ εκκρεμούσε η υιοθέτηση της Ευρωπαϊκής οδηγίας για τους επαρκείς κατώτατους μισθούς  και για ένα πλαίσιο ρύθμισης των όρων εργασίας κυρίως μέσα από ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις, αντ’ αυτών στην Ελλάδα έχουμε εργασία κατά την 6^η ημέρα, 13ωρο ακόμη και σε δύο εργοδότες και τα λοιπά της διευθέτησης του χώρου εργασίας του Νόμου Κεραμέως. «Όταν υπάρχει τέτοια αποσυνταγματοποίηση , αποθεσμοποίηση των θεμελιωδέστερων κανόνων της εργασίας, πώς είναι δυνατόν να προσδοκούμε ότι την επόμενη ημέρα οι εργαζόμενοι, οι συνδικαλιστές, οι απομονωμένοι εργαζόμενοι θα υιοθετήσουν και τα υπόλοιπα προτάγματα της Αριστεράς για ισονομία, ισότητα και ειρήνη;» κατέληξε ο κ. Καψάλης.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΟΓΡΗΣ, ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

Εισήγηση για την επίδραση της τεχνητής νοημοσύνης στην εργασία και το πώς η ΤΝ διαμορφώνοντας την εργασία μπορεί να επηρεάσει τη ζωή, την πολιτική και την κοινωνία.

Σύμφωνα με τα όσα είπε ο κ. Μπόγρης, μολονότι η ΤΝ σήμερα επηρεάζει λιγότερο την Ελλάδα σε σχέση με τις πιο αναπτυγμένες οικονομίες θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως αποκλείεται να την αποφύγουμε. Η ΤΝ έχει δημιουργήσει μια τεράστια προσδοκία σε πολύ μεγάλους οικονομικούς παίκτες όπως οι μεγάλοι τεχνολογικοί κολοσσοί Google, Amazon κλπ οι οποίοι επενδύουν πάρα πολλά χρήματα το χρόνο. Το 2025 οι επενδύσεις στον τομέα αυτό ανήλθαν σε 1,5 δισεκατομμύριο δολάρια ενώ το 2026 εκτιμάται ότι θα φτάσουν τα 2,5. Θα πρέπει επίσης να γνωρίζουμε πως η ΤΝ επιβαρύνει σημαντικά το περιβαλλοντικό αποτύπωμα καθώς σήμερα όλες οι υποδομές για την ΤΝ παγκοσμίως καταναλώνουν ενέργεια όσο η Γαλλία συνολικά για όλες της τις ανάγκες ετησίως ενώ το Chat gpt που χρησιμοποιούμε καθημερινά ή το Gemini χρειάζεται 700.000 λίτρα νερού για την ψύξη των υπολογιστικών συστημάτων, σε μια εποχή που η λειψυδρία είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Σε ό,τι αφορά στην εργασία οι απόψεις είναι αντικρουόμενες. Σύμφωνα με δημοσιευμένες εκτιμήσεις από την ΤΝ θα προκύψουν 97 εκατομμύρια θέσεις εργασίας τα επόμενα 5 χρόνια παγκοσμίως. Από την άλλη όμως, θα χαθούν 85 εκατομμύρια θέσεις. Κάποτε επικοινωνούσαμε δια ζώσης ή τηλεφωνικά για κάποιο πρόβλημα ενώ τώρα υπάρχει ο ψηφιακός βοηθός, το chat box, μια ψηφιακή, αυτοματοποιημένη δηλαδή παροχή υπηρεσιών. Σύμφωνα με μια μελέτη, το 46% των εργαζομένων σήμερα εκτίθεται στις αλλαγές που θα επιφέρει η ΤΝ. Αυτοί που φαίνεται πως δεν απειλούνται ακόμη είναι οι τεχνίτες, οι άνθρωποι που εργάζονται στο χώρο της υγείας, νοσοκόμοι, φροντιστές  και εκπαιδευτικοί. Το γεγονός όμως ότι πλέον υπάρχουν ρομπότ-ντελιβεράδες για παράδειγμα αντικαθιστώντας εργαζόμενους και μάλιστα χαμηλά αμειβόμενους, μας δείχνει πως ο κίνδυνος είναι μεγάλος. Υπάρχουν πολλές μελέτες που δείχνουν ότι το 27% των εργασιών είναι υψηλού ρίσκου στο επίπεδο της αυτοματοποίησης λόγω της ΤΝ.

Μια άλλη σημαντική παράμετρος της ΤΝ είναι η απορρύθμιση της εργασίας και των ωρών εργασίας. Ενώ κανονικά θα έπρεπε με την ΤΝ να γίνεσαι πιο παραγωγικός σε λιγότερο χρόνο , τελικά αυτό λειτουργεί παραδόξως ανάποδα αφού επειδή γίνεται πιο παραγωγικός ο εργαζόμενος  φτάνει στο σημείο να θεωρεί ανταγωνιστή τον διπλανό του και να δουλεύει γι’ αυτό ακόμη περισσότερες ώρες. Ήδη έχουν παρατηρηθεί τα πρώτα φαινόμενα του λεγόμενου burn out. Άλλο μεγάλο ζήτημα είναι εκείνο των ανισοτήτων και των κοινωνικών επιπτώσεων της ΤΝ καθώς υπάρχει το λεγόμενο skill gap δεδομένου ότι οι δεξιότητες πλέον αλλάζουν πολύ πιο γρήγορα. Έτσι κάποιοι μπορούν πιο εύκολα να προσαρμοστούν στην ΤΝ στα διάφορα επαγγέλματα σε σχέση με άλλους που δεν έχουν το ίδιο απαραίτητο γνωστικό υπόβαθρο για να αξιοποιήσουν το εργαλείο και να προχωρήσουν. Άρα εγείρεται θέμα όξυνσης των ανισοτήτων. Ένα άλλο θέμα που πρέπει να το δει η Αριστερά είναι το κατά πόσο όλη αυτή η συζήτηση περί του χρησιμοποιώ την ΤΝ για να αυξήσω την παραγωγικότητα είναι  βάσιμη. Αναδύονται επίσης ζητήματα ηθικά, ζητήματα που έχουν να κάνουν με το νομικό πλαίσιο το οποίο δεν είναι επαρκές και θα πρέπει να καλύψει ασάφειες.

Ένα σημαντικό ακόμη θέμα που αναδύεται έχει να κάνει με το γεγονός πως η ΤΝ μας δίνει μια μοναδική ευκαιρία να ξανασκεφτούμε την έννοια της δουλειάς, την έννοια του χρόνου και την έννοια της αξίας του ανθρώπου και στο εργασιακό κομμάτι αλλά και συνολικά ως ενός έμβιου όντος που έχει μια ζωή, μια αξιοπρέπεια, κάποια δικαιώματα. Να ξανασκεφτούμε λοιπόν τί είναι δουλειά, τί είναι χρόνος εργασίας. Αν μάλιστα συμβάλλει η ΤΝ με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στην αύξηση της παραγωγικότητας πρέπει να δούμε με ποιον τρόπο  το όποιο κέρδος θα πάει στον εργαζόμενο. Και πώς μπορεί να επωφεληθεί ο εργαζόμενος από αυτό το κέρδος; Προφανώς με διεκδικήσεις, με αριστερές πολιτικές, με αγώνες. Σε κάθε περίπτωση βέβαια το μέλλον της εργασίας δεν πρέπει να αφήσουμε να φανεί ότι το οφείλουμε σε αλγορίθμους  καθώς το μέλλον της εργασίας πρέπει να το αποφασίσουν οι άνθρωποι και η κοινωνία.

ΓΙΩΤΑ ΛΑΖΑΡΟΠΟΥΛΟΥ – ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ

Παρέμβαση για το καθεστώς των ενοικιαζόμενων/δανειζόμενων εργαζομένων και τις εικονικές εργολαβίες στον Τραπεζικό τομέα

Η κα Λαζαροπούλου αναφέρθηκε κατ’ αρχάς στην εκδήλωση που διοργανώνουν οι Σύλλογοι Δανειζόμενου Προσωπικού Τραπεζικού Τομέα και Εργολαβικών Υπαλλήλων ΕΥΔΑΠ και ο Σύλλογος εργαζομένων της Εθνικής Τράπεζας την Κυριακή 10/5 στην οποία θα παρουσιαστεί έρευνα του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου για τους δανειζόμενους εργαζόμενους και τις εικονικές εργολαβίες. Στη συνέχεια είπε πως “το να είσαι ενοικιαζόμενος είναι πια το καλό σενάριο διότι για τον ενοικιαζόμενο υπάρχουν κάποιοι νόμοι, κάποιες ρυθμίσεις. Υπάρχει μια ευρωπαϊκή οδηγία που λέει ότι θα πρέπει να πληρώνεται το ίδιο…Όμως όπως καταλαβαίνετε αυτό δεν είναι και πολύ βολικό για τους εργοδότες οπότε έχουν βρει την εικονική εργολαβία, δηλαδή μια ψεύτικη εργολαβία. Σ’ αυτήν οι άνθρωποι κάνουν την ίδια δουλειά αλλά με το 1/3 των χρημάτων. Μετά από 20 χρόνια τέτοιας δουλειάς ο μισθός τους μοιάζει με φιλοδώρημα οπότε αναγκάζονται να κάνουν 2 και 3 δουλειές για να τα βγάλουν πέρα…»

Στη συνέχεια η κα Λαζαροπούλου αναφέρθηκε στο συνδικαλισμό λέγοντας πως παρόλο που λέμε ότι ο συνδικαλισμός δεν πάει καλά, αυτή η κυβέρνηση θεώρησε καλό να περάσει νόμους πάλι ενάντια στα σωματεία, να καταργήσει κάποιες τελευταίες προστασίες που υπήρχαν. Για παράδειγμα σήμερα ένα σωματείο δεν μπορεί να πάει στο ΣΕΠΕ, στην Επιθεώρηση εργασίας και να πει πως ο εργοδότης δεν πληρώνει υπερωρίες χωρίς να αναφέρει ποιοι συγκεκριμένα δεν πληρώθηκαν. Κάτι που δημιουργεί πρόβλημα καθώς όπως όλοι καταλαβαίνουμε οι εργαζόμενοι φοβούνται ότι θα στοχοποιηθούν, Σε κάθε περίπτωση παρά την κατάσταση που βρίσκονται τα σωματεία, συνεχίζουν να είναι κίνδυνος για την κυβέρνηση και τους εργοδότες. Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε και είναι ένα μεγάλο έλλειμμα στην Αριστερά είναι ότι δεν έχουμε αντιληφθεί πόσο μεγάλη δύναμη μπορούν να έχουν τα σωματεία. Μπορείς να σταματήσεις την παραγωγή για παράδειγμα αφού στείλεις τα εξώδικα. Μπορείς να το κάνεις. Κι αυτό θα είναι ένα μεγάλο πλήγμα για τον εργοδότη. Έτσι το σωματείο κερδίζει σε αξιοπιστία που είναι το νούμερο ένα πρόβλημα μας με δεδομένο το αρνητικό μοντέλο συνδικαλισμού που εκπροσωπεί ο επί χρόνια πρόεδρος της ΓΣΕΕ (Παναγόπουλος) αλλά και το περιχαρακωμένο μοντέλο δράσης του ΠΑΜΕ. Ακόμη και σε νέους ανθρώπους, παρά το έλλειμμα γνώσης, όταν τους πλησιάζεις και τους δίνεις λύσεις στο τέλος έρχονται στο σωματείο και αντιλαμβάνονται για ποιο λόγο πρέπει να υπάρχει. Η κα Λαζαροπούλου έκλεισε την παρέμβαση της με παραδείγματα νικηφόρων συνδικαλιστικών αγώνων στην Εθνική Τράπεζα.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΡΕΝΤΖΙΟΣ- ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ E FOOD ΑΤΤΙΚΗΣ

Παρέμβαση

Ο κ. Ρέντζιος αρχικά παρουσίασε τον τρόπο με τον οποίο  δουλεύει σήμερα ο όμιλος  e food ( efood, efood market, Kiosk κλπ)  και τα αριθμητικά δεδομένα σε απασχολούμενους σε αυτόν ενώ στη συνέχεια αναφέρθηκε στο εργασιακό καθεστώς στην εταιρεία, όταν ξεκίνησε το 2020 με τους ενοικιαζόμενους μισθωτούς και όλα τα δικαιώματα και την προσπάθεια της εταιρείας στη συνέχεια να τους μετατρέψει σε ελεύθερους επαγγελματίες χωρίς κανένα δικαίωμα, προσπάθεια που αποσοβήθηκε -όπως όλοι θυμόμαστε- το 2021. «Έκτοτε», συνέχισε ο κ. Ρέντζιος, «η εταιρεία δεν προσλαμβάνει μισθωτούς αλλά συνεργάζεται με εργολάβους. Εργολάβους-δουλέμπορους στην πραγματικότητα καθώς η υπόθεση αγγίζει τα όρια της αστικής Μανωλάδας. Εργαζόμενοι, στην πλειοψηφία τους μετανάστες που τους κολλάνε 1,2,3 ένσημα την εβδομάδα τα οποία όμως πληρώνονται από τους ίδιους. Στην πράξη αμείβονται ως ελεύθεροι επαγγελματίες και ο εργολάβος-δουλέμπορος τους παρακρατά ποσοστό 25-35% ανάλογα με τον τζίρο που κάνουν.

Για τον τρόπο λειτουργίας της εταιρείας ο κ. Ρέντζιος ανέφερε πως η εταιρεία υπάρχει μόνο μέσα από την εφαρμογή -άρα αναφερόμαστε αποκλειστικά σε τεχνητή νοημοσύνη- την οποία δίνει σε έναν υπεργολάβο και ο υπεργολάβος σε έναν τρίτο ο οποίος προσλαμβάνει τον εργαζόμενο οπότε το να αναζητήσει κάποιος το αν εφαρμόζεται η εργατική νομοθεσία και τα ανθρώπινα δικαιώματα γίνεται σχεδόν αδύνατο μια που η εταιρεία, η πλατφόρμα δηλαδή δεν έχει καμία ευθύνη. Ακόμα και για τα έγγραφα μας, την άδεια , οτιδήποτε, δεν μιλάμε ποτέ με άνθρωπο καθώς αυτός που αποφασίζει, που σε αξιολογεί, που σου δίνει το έργο, το οργανώνει, το καθορίζει κλπ είναι ο αλγόριθμος. Ένας αλγόριθμος βεβαίως που λειτουργεί με βάση τις εντολές που παίρνουν οι προγραμματιστές που τον φτιάχνουν. «Παρά την ευρωπαϊκή οδηγία και τα θετικά της που υποχρεούνται οι χώρες μέλη της ΕΕ να ενσωματώσουν στις εθνικές τους νομοθεσίες – δεδομένου ότι ο αριθμός των απασχολούμενων στις πλατφόρμες έως τα τέλη του ΄27 υπολογίζεται σε 45 εκατομμύρια –  με τις αλλαγές που έγιναν στην Επιθεώρηση εργασίας στη χώρα μας πολύ πρόσφατα  αναρωτιόμαστε ποιοι θα κάνουν τους ελέγχους για να διαπιστωθούν οι παραβάσεις.

Ο κ. Ρέντζιος αναφέρθηκε τέλος και στην απαξίωση του συνδικαλισμού στην Ελλάδα τονίζοντας πως δεν αρκεί η διαπίστωση αλλά χρειάζονται προτάσεις. Κατά την άποψη του αυτό που χρειάζεται για να ανακάμψει ο συνδικαλισμός και να εγγραφούν στα συνδικάτα οι εργαζόμενοι χρειάζονται κάποιες νίκες, έστω και μικρές, όπως αυτές που πέτυχε το Σωματείο των εργαζομένων στην Αττική. « Όπως αυτή που αφορά στη συμφωνία που υπογράψαμε», είπε ο κ. Ρέντζιος, « με την εταιρεία για  να διαμορφώνουμε εμείς το πρόγραμμα εργασίας. Όταν η εταιρεία προσπάθησε να το πάρει πίσω δώσαμε έναν πολύ σημαντικό και πολυεπίπεδο αγώνα που είχε ακόμη και συγκρούσεις, οπότε η εταιρεία υποχώρησε και το υπέγραψε. Όταν δεν έχεις τέτοιες μικρές νίκες είναι αδύνατο να σε ακολουθήσει ο κόσμος. Όταν σε βλέπει ο συνάδελφος στη βάρδια μαζί του και έχει και νίκες, τότε αυτός είναι ένας από τους τρόπους που ο συνδικαλισμός μπορεί να γίνει ξανά αυτό που ήταν και αυτό που πρέπει να γίνει».

Σε μια περίοδο ραγδαίων αλλαγών στην αγορά εργασίας, όπου η τεχνολογική εξέλιξη και η τεχνητή νοημοσύνη θα έπρεπε να αναδιαμορφώνει όρους και δικαιώματα, οι εργασιακές συνθήκες στη χώρα μας παραπέμπουν σε εκείνες της εισαγωγής της Βιομηχανικής επανάστασης, αν όχι του Μεσαίωνα: ελαστικοποίηση ωραρίων, 13ωρη απασχόληση, επισφάλεια και απασχολησιμότητα, ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι, ανασφάλιστη εργασία. 

Αναζητώντας απαντήσεις και κυρίως προτάσεις για το παρόν και το μέλλον της εργασίας στη χώρα μας, ο  Χώρος Διαλόγου της Αριστεράς, διοργανώνει  ανοιχτή εκδήλωση- συζήτηση με τίτλο « Η εργασία σήμερα και αύριο: Επισφάλεια, Τεχνητή Νοημοσύνη και Κοινωνική Δικαιοσύνη», η οποία θα πραγματοποιηθεί στον πολιτιστικό χώρο Καμίνι ( Ρεθύμνης και Χρ. Καψάλη) τη Δευτέρα 4 Μαΐου στις 19.00. Στην εκδήλωση θα μιλήσουν:

• ο κ. Απόστολος Καψάλης, επίκουρος Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου
• ο κ. Αντώνης Μπόγρης, Καθηγητής του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής και
• ο κ. Διονύσης Τεμπονέρας, Δικηγόρος-Εργατολόγος

ενώ έχουν προσκληθεί να μετάσχουν και να κάνουν παρέμβαση εκπρόσωποι  πρωτοβάθμιων σωματείων στα οποία κυριαρχεί η επισφάλεια (delivery και ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι).

Ο πόλεμος δεν είναι τίποτε άλλο από μια οργανωμένη δολοφονία (Λέων Τολστόι)

Οι επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν αποτελούν μια επικίνδυνη κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή, στερούμενες κάθε νομιμοποιητικής βάσης καθώς παραβιάζουν κατάφωρα τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου και τραυματίζουν την ιδέα της διεθνούς νομιμότητας και της ειρηνικής συνύπαρξης των λαών.

Πρόκειται για έναν πόλεμο που εξαπλώνεται σαν φωτιά στην ευρύτερη περιοχή γεννώντας έναν νέο κύκλο βίας με απρόβλεπτες συνέπειες. Κάθε βόμβα που πέφτει δεν καταστρέφει μόνο πόλεις και ζωές· βαθαίνει το χάσμα ανάμεσα στους λαούς και ρίχνει βαριά σκιά πάνω στο μέλλον ολόκληρου του πλανήτη.

Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα, με ευθύνη της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, αντί να υπηρετεί την ειρήνη και το Διεθνές Δίκαιο, μετατρέπεται σε προτεκτοράτο και παρακολούθημα των ΗΠΑ και του Ισραήλ καθώς το ελληνικό έδαφος χρησιμοποιείται ως ορμητήριο στρατιωτικών επιχειρήσεων ενάντια στο Ιράν.

Η ιστορία όμως διδάσκει ότι οι λαοί δεν είναι καταδικασμένοι να βαδίζουν πίσω από τα τύμπανα του πολέμου. Πάντα βρίσκουν τη δύναμη να υψώνουν τη φωνή τους, να αντιστέκονται, να διεκδικούν την ειρήνη. Γιατί η Ειρήνη δεν είναι απλώς μια λέξη σε διεθνείς διακηρύξεις αλλά το δικαίωμα μας στη ζωή!

Ο Χώρος Διαλόγου της Αριστεράς συμμετέχει στις αντιπολεμικές συγκεντρώσεις ενώνοντας τη φωνή του με όσους απαιτούν τον τερματισμό του παράνομου πολέμου των Τραμπ και Νετανιάχου αλλά και την άμεση απεμπλοκή της χώρας μας από αυτόν. Και θα συμμετέχει σε κάθε κινητοποίηση που θα υπερασπίζεται τους λαούς που βρίσκονται μπροστά σε κινδύνους γενικότερης ανάφλεξης και πολεμικής σφαγής για αλλότρια συμφέροντα. Το μέλλον σήμερα του Ιράν και αύριο οποιασδήποτε χώρας δεν μπορεί να αποφασίζεται και να επιβάλλεται με επιθετικούς πολέμους. Οι μόνοι που μπορούν και πρέπει να αποφασίζουν είναι οι λαοί. Και η Αριστερά πάντοτε υπερασπιζόταν και συνεχίζει να υπερασπίζεται λαούς και όχι καθεστώτα.

Ο  Χώρος Διαλόγου της Αριστεράς είναι μια νέα συλλογικότητα, ένας χώρος όπου πολίτες -είτε προερχόμενοι είτε ενταγμένοι σε κάποια από τις συνιστώσες της κατακερματισμένης σήμερα Αριστεράς- αναζητούν κοινούς τόπους και βηματισμούς.

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε, την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου στο Καμίνι, η πρώτη ανοιχτή εκδήλωση-συζήτηση του Χώρου Διαλόγου της Αριστεράς με θέμα το Στεγαστικό και τίτλο «Ακριβά τετραγωνικά, αβέβαιες ζωές». Στην εκδήλωση, στην οποία παραβρέθηκε και ο Δήμαρχος Γαλατσίου και πρόεδρος της ΠΕΔΑ κ. Γιώργος Μαρκόπουλος, μίλησαν η κα Μαριανέλλα Κλώκα, Πρόεδρος του ΔΣ του Ελληνικού  Δικτύου για την Καταπολέμηση της Φτώχειας, η κα ΄Όλγα Νάσση, από τη Συντονιστική επιτροπή του International Alliance of Inhabitants και ο κ. Νίκος Χρυσόγελος, Εντεταλμένος Σύμβουλος Κλιματικού Συμφώνου & Κοινωνικής Οικονομίας του Δήμου Αθηναίων και Πρόεδρος ΔΣ Κέντρου Υποδοχής & Αλληλεγγύης του Δήμου (ΚΥΑΔΑ). Έγιναν επίσης παρεμβάσεις από εκπροσώπους του Σωματείου Βάσης Ενοικιαστών Αθήνας και από τη Δημοτική παράταξη «Γαλάτσι από κοινού»  ενώ ακολούθησε μια πολύ ενδιαφέρουσα και γόνιμη συζήτηση με το κοινό.

Ακολουθούν τα βασικά σημεία των όσων ειπώθηκαν από τους ομιλητές στη διάρκεια της εκδήλωσης.

ΒΑΣΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΟΣΩΝ ΕΙΠΩΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΜΙΛΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ

Οι ομιλητές αναφέρθηκαν στο περιεχόμενο του Στεγαστικού προβλήματος και τη σύνδεση του με τη φτώχεια η οποία με τη σειρά της έχει συνέπειες και στην ποιότητα ζωής των ανθρώπων, στην επικρατούσα σε άλλες χώρες της Ευρώπης κατάσταση σε ό,τι αφορά στη Στέγη και την αστεγία, τη χρηματιστικοποίηση της κατοικίας, τις θέσεις και τις ανεπαρκείς πολιτικές που έχουν εκπονήσει για το θέμα οι Ευρωπαϊκοί θεσμοί, το ρόλο των Δήμων στην αντιμετώπιση του προβλήματος, τη συμβολή του Airbnb και της golden visa στην επιδείνωση του προβλήματος αλλά και στη σχέση του Στεγαστικού με το δημογραφικό πρόβλημα.

Σύμφωνα με τα όσα ειπώθηκαν η κατοικία πλέον έχει μετατραπεί από δικαίωμα σε επενδυτικό προϊόν (χρηματιστικοποίηση), το ποσοστό ιδιοκατοίκησης στην Ελλάδα από το 86,5% που ήταν το 2005 έχει πέσει στο 70%, υποχώρησε δηλαδή κατά 15  ποσοστιαίες μονάδες μέσα στην τελευταία εικοσαετία. Αυτό σημαίνει ότι σε μικρό χρονικό διάστημα και με βίαιο τρόπο η στέγη κατέστη στη χώρα μας δομικό στοιχείο της φτώχειας. Μια φτώχεια που διευρύνεται ενώ οι Δήμοι έχουν εικόνα μόνον της ακραίας φτώχειας και της αστεγίας στο δρόμο, χάνοντας τη μεγάλη εικόνα των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν τα νοικοκυριά για να τα βγάλουν πέρα στην καθημερινότητα τους: ακριβά ενοίκια, ακρίβεια και αδυναμία συγκράτησης τιμών σε βασικά προϊόντα και ενέργεια, κατάρρευση του ΕΣΥ, απουσία φροντίδας ηλικιωμένων και ΑμΕΑ, υψηλά ποσοστά σπιτιών κακής ποιότητας και χαμηλής ενεργειακής απόδοσης. Ειδικά για το τελευταίο έγινε αναφορά στην κατάσταση του περιβάλλοντος και στο πόσο επηρεάζει το κόστος ενέργειας τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς και την υγεία των πολιτών καθώς και την ανθεκτικότητα απέναντι σε ακραία καιρικά φαινόμενα και την κλιματική κρίση.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης  υπογραμμίστηκε η συστημική φύση της κρίσης και εξηγήθηκε ότι το Γαλάτσι αποτελεί πλέον ένα «εργαστήριο χρηματιστικοποίησης», όπου η κατοικία μετατρέπεται σε χρηματοπιστωτικό περιουσιακό στοιχείο και τίτλο προσδοκώμενης αξίας, με επενδυτές να στοιχηματίζουν στη μελλοντική Γραμμή 4 του Μετρό πολύ πριν αυτή λειτουργήσει. Στο πλαίσιο αυτό οι τιμές ενοικίασης σπιτιών στην περιοχή είναι ιδιαίτερα υψηλές – με περαιτέρω ανοδική τάση εξαιτίας της κατασκευής της γραμμής 4 του Μετρό- με αποτέλεσμα πολλά νοικοκυριά να καλούνται να ξοδέψουν το 60%  του μέσου εισοδήματος για να καλύψουν το κόστος στέγης. Σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν, μόνο τον τρέχοντα μήνα πλειστηριάζονται στο Γαλάτσι 30 κατοικίες ενώ μείζον είναι και το θέμα της ενεργειακής φτώχειας. Και οι τρεις ομιλητές ανέφεραν ότι η κατοικία αλλά και η ενεργειακή αναβάθμιση υπαρχουσών ιδιοκτησιών έχουν γίνει μακρινό όνειρο καθώς όλα περνούν από διατραπεζικές συναλλαγές με κριτήρια απαγορευτικά για το ευρύ κοινό.

Οι ομιλητές ανέφεραν πως μόνο μια ολοκληρωμένη πολιτική μπορεί να δώσει απάντηση στη σημερινή δυστοπία στην οποία ζουν οι άνθρωποι και τη φτώχεια που αντιμετωπίζουν χιλιάδες νοικοκυριά. Μια πολιτική που θα περιλαμβάνει δικαιότερο φορολογικό καθεστώς, μείωση ή κατάργηση φόρων σε βασικά αγαθά, επανεξέταση όλων των προγραμμάτων κοινωνικής πολιτικής και εφαρμογή εναλλακτικών τρόπων υλοποίησης τους (όπως η κοινωνική ή η συνεταιριστική κατοικία) καθώς σήμερα περνούν αποκλειστικά από το τραπεζικό σύστημα.

Σε μια τέτοια πολιτική η δημόσια επένδυση θα πρέπει να κατευθύνεται στη διατήρηση και ενίσχυση του δημόσιου χαρακτήρα του κρατικού ή δημοτικού ή συνεργατικού κτιριακού αποθέματος για προσιτές, βιώσιμες, υψηλής ενεργειακής απόδοσης και ποιοτικές κατοικίες, για προνοιακή και κοινωνική πολιτική στη στέγαση.

Το δικαίωμα σε ποιοτική, ασφαλή, βιώσιμη, προσιτή και ενεργειακά αποδοτική κατοικία μπορεί να  διασφαλίζεται με διάφορα μοντέλα στέγασης, δεν είναι απαραίτητο να συνδέεται πάντα με ιδιοκτησία. Η οικονομική κρίση και το μεγάλο κόστος αγοράς κατοικίας οδήγησαν στην σημερινή κατάσταση μακροχρόνιας εξάρτησης από τις τράπεζες και ακόμα σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους ή το έχουν χάσει και χρωστούν τεράστια ποσά (κόκκινα δάνεια).

Τονίστηκε ότι χρειάζεται να δοθεί – με νομοθετική ρύθμιση και διάθεση πόρων – η δυνατότητα μακροχρόνιας χρήσης εγκαταλειμμένων ή κλειστών κτιρίων για την δημιουργία ενός τέτοιου αποθέματος δημοτικής ή συνεργατικής κατοικίας, με δεδομένο ότι σήμερα υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες τέτοια κτίρια.  Στο πλαίσιο αυτό έγινε ιδιαίτερη αναφορά στις κατοικίες που διαχειρίζεται ήδη από το 1930 ο Δήμος της Βιέννης, μια αντίστοιχη πολιτική που εφαρμόζει σήμερα η Βαρκελώνη αλλά και άλλες θετικές πρακτικές που εφαρμόζουν οι Δήμοι σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, πλην Ελλάδας.

Επιπλέον, διατυπώθηκε η πρόταση για  μια νέα φορολογική προσέγγιση, όπου οι πόροι από τον τουριστικό φόρτο (καθαριότητα, ύδρευση) θα παραμένουν στους Δήμους για την κάλυψη του κόστους υποδομών, αντί να επιβαρύνουν τους μόνιμους κατοίκους.

Ο  Χώρος Διαλόγου της Αριστεράς είναι μια νέα συλλογικότητα, ένας χώρος όπου πολίτες -είτε προερχόμενοι είτε ενταγμένοι σε κάποια από τις συνιστώσες της κατακερματισμένης σήμερα Αριστεράς- αναζητούν κοινούς τόπους και βηματισμούς.

Ο Χώρος Διαλόγου της Αριστεράς είναι μια νέα συλλογικότητα, ένας χώρος όπου πολίτες -είτε προερχόμενοι είτε ενταγμένοι σε κάποια από τις συνιστώσες της κατακερματισμένης σήμερα Αριστεράς – αναζητούν κοινούς τόπους και βηματισμούς. Ως πρώτη δράση στην κατεύθυνση αυτή, ο  Χώρος Διαλόγου της Αριστεράς διοργανώνει ανοιχτή εκδήλωση-συζήτηση με τίτλο «Ακριβά τετραγωνικά – αβέβαιες ζωές»  στο Καμίνι (Ρεθύμνης και Χρ. Καψάλη, Γαλάτσι) την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου στις 19.30.  Η πρώτη αυτή ανοιχτή εκδήλωση έχει ως αντικείμενο το Στεγαστικό πρόβλημα, ένα από τα πλέον σημαντικά ζητήματα που απασχολούν σήμερα τους πολίτες όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Στην εκδήλωση θα μιλήσουν:

• Μαριανέλλα ΚΛΩΚΑ, Πρόεδρος Δ.Σ. Ελληνικού Δικτύου για την Καταπολέμηση της Φτώχειας
• Όλγα ΝΑΣΣΗ, Συντονιστική Επιτροπή International Alliance of Inhabitants
• Νίκος XΡΥΣΟΓΕΛΟΣ, Εντεταλμένος Σύμβουλος Κλιματικού Συμφώνου & Κοινωνικής Οικονομίας Δήμου Αθηναίων-Πρόεδρος ΔΣ Κέντρου Υποδοχής & Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων