Προσπαθώ να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου και να γράψω για την τραγωδία στα Τέμπη και συνειδητοποιώ ότι δεν μπορώ.
Σκέφτομαι ότι είμαι επαγγελματίας δημοσιογράφος, ότι πρέπει να έχω απόσταση από τα γεγονότα και συνειδητοποιώ ότι δεν μπορώ.
Αναρωτιέμαι γιατί αδυνατώ να γράψω και σκέφτομαι πώς αυτό που έγινε στα Τέμπη θα μπορούσε να συμβεί και στα δικά μου παιδιά.
Νιώθω ανήμπορος, σκέφτομαι πως είναι καλύτερα να σιωπά κανείς, μπροστά στον πόνο που νιώθουν τόσες οικογένειες.
Στο μυαλό μου στριφογυρίζει η φράση “ντρέπομαι και να μιλήσω” του Μίλτου Τεντόγλου, που με μόλις τέσσερις λέξις” αποτύπωσε τα αισθήματα όλων μας.
Νιώθω τύψεις γι’ αυτά που δεν “έπαιζαν” στα δελτία με το σκεπτικό ότι δεν “πουλάνε” και δεν ενδιαφέρουν.
Αηδιάζω όταν διαβάζω αδιανόητες δηλώσεις ότι θυσιάστηκαν τόσα νέα παιδιά προκειμένου να… βελτιωθούμε.
Αναρωτιέμαι ποιος και πως διόρισε έναν άνθρωπο άπειρο και ακατάλληλο όπως αποδείχτηκε στη θέση του σταθμάρχη Λάρισας.
Κι ύστερα, σκέφτομαι πόσο λίγοι είναι όσοι προσπαθούν να φορτώσουν όλη την ευθύνη σε έναν σταθμάρχη για να αποποιηθούν τις δικές τους.
Με πιάνει πανικός όταν καταλαβαίνω ότι ο προϊστάμενός του πήρε αναρρωτική άδεια την επομένη της τραγωδίας για να μην αναλάβει την ευθύνη.
Νιώθω αποστροφή με τις δηλώσεις Καραμανλή λίγο πριν την τραγωδία ότι “είναι ντροπή και ντρέπομαι”, όταν τίθεται θέμα ασφαλείας για τους σιδηροδρόμους.
Δεν σας κρύβω ότι χάρηκα όταν πληροφορήθηκα πως παραιτήθηκε από υπουργός Μεταφορών, με το σκεπτικό ότι επιτέλους κάποιος ανέλαβε την ευθύνη.
Κι ύστερα ντράπηκα όταν συνειδητοποίησα ότι αυτός ο άνθρωπος θα είναι κανονικά στα ψηφοδέλτια της Ν.Δ. και θα διεκδικήσω ψήφο, σα να μην έγινε τίποτα.
Η ασφάλεια είναι ακριβή
Σκέφτομαι αυτό που λένε οι ειδικοί όλες αυτές τις ημέρες ότι εάν λειτουργούσε η σηματοδότηση στη μοιραία γραμμή δεν θα είχαμε το τραγικό δυστύχημα.
Θα βιώναμε άραγε αυτή την τραγωδία εάν είχαν εισακουστεί οι προειδοποιήσεις τών εργαζομένων ότι “δεν θα περιμένουμε το δυστύχημα που έρχεται;”
Και κάπως έτσι συνειδητοποιώ και ντρέπομαι ακόμη περισσότερο γιατί καταλαβαίνω ότι η ασφαλής μετακίνηση δεν ήταν προτεραιότητα.
Και δεν είναι γιατί “η ασφαλής μετακίνηση κοστίζει” είναι ακριβό… σπορ και “λεφτά υπάρχουν μόνον για εκείνους που πρέπει να τα πάρουν”.
Ναι ντρέπομαι, όταν σκέφτομαι πόσα δισ. ευρώ έχουν ξοδευτεί για να φτιαχτεί ένα σοβαρό και αξιόπιστο σιδηροδρομικό δίκτυο.
Μ’ αυτή την τραγωδία ντράπηκε και η ντροπή, αλλά τι να το κάνεις, όταν ουδείς από αυτόυς που κυβερνούν ντρέπεται γι’ αυτό που έγινε.
“Πάμε και όπου βγει”
Μου έρχονται στο μυαλό τα λόγια ενός διασωθέντα “πάμε και όπου βγεί” και αντιλαμβάνομαι ότι αυτή είναι η Ελλάδα.
Αυτή τη χώρα όμως, τη “χώρα του όπου βγει” και “τη χώρα του ρουσφετιού” που βιώσε η δική μου η γενιά και οι προηγούμενες, έχει τελειώσει.
Και “πέθανε” γιατί την απεχθάνεται η νέα γενιά που γυρίζει την πλάτη στις μεθοδεύσεις και έχει βγει στους δρόμους απαιτώντας καθαρές απαντήσεις.
ΥΓ. Για όλους εμάς που κάναμε τα πρώτα πολιτικά μας βήματα τη δεκαετία του ’80, γίνονται και πάλι επίκαιροι οι στίχοι του Παύλου Σιδηρόπουλου “υπερασπίσου το παιδί, γιατί εάν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα”. Το γεγονός ότι η νέα γενιά βγήκε στους δρόμους, ίσως να αποτελεί και την τελευταία ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει στη χώρα
ΥΓ1. Διαβάζω διάφορες αναλύσεις του στυλ ότι τα Τέμπη εξουδετέρωσαν το πλεονέκτημα του πρωθυπουργού περί αποτελεσματικότητα και μεταρρυθμίσεων. Όταν τις διαβάζω, μου έρχεται στο μυαλό η απάντηση του άλλοτε πρωθυπουργού της Βρετανίας Χάρολντ ΜακΜίλαν όταν ρωτήθηκε τι είναι αυτό που αποσταθεροποιεί μια κυβέρνηση. “Τα γεγονότα, αγαπητέ, τα γεγονότα”, είχε πει