Ήταν πριν από σαράντα ολόκληρα χρόνια, όταν, τελειώνοντας το Δημοτικό, πήγα για πρώτη μέρα στο Γυμνάσιο και συγκεκριμένα στο τεσσαρακοστό Γυμνάσιο του συγκροτήματος της επονομαζόμενης και γνωστής σε όλους μας Γκράβας… Πραγματικό σοκ! Όχι ότι τα παιδιά ήταν από “άλλο πλανήτη”, αλλά το περιβάλλον ήταν τόσο διαφορετικό από το γνώριμο Δημοτικό μου, αλλόκοτο στα – παιδικά ακόμη – μάτια μου, απρόσωπο κι αφιλόξενο! Τα όμορφα σχολικά χρόνια του Δημοτικού είχαν παρέλθει ανεπιστρεπτί και κανένας δεν με είχε προετοιμάσει γι’ αυτό που θα ακολουθούσε…
Τα σχολεία της Γκράβας θύμιζαν τότε φυλακές! Ούτε ένα πράσινο φύλλο για δείγμα! Ούτε μια πινελιά χρώματος, για να σπάσει το γκρι του τσιμέντου! Προσαρμόστηκα… Τι άλλο θα μπορούσα να κάνω; Εκεί έζησα και τα χρόνια των μεγάλων καταλήψεων – δύο μήνες σχεδόν! Έχοντας περάσει ανεμοβλογιά στην Τρίτη Γυμνασίου και λείψει ήδη δύο εβδομάδες από τα μαθήματα, λίγο έλειψε – η μαθήτρια του είκοσι! – να μείνω από απουσίες!
Από τους καθηγητές – με τις εξαιρέσεις τους βέβαια – δεν είχα παράπονο. Εργαζόμενοι, μέσα στις αντίξοες συνθήκες των συχνών καυγάδων και καταστροφών, των κάθε λογής κακοποιών στοιχείων που, ανεξέλεγκτα τότε, μπαινόβγαιναν και τρομοκρατούσαν είτε με μηχανάκια, είτε χωρίς, στους ατελείωτους και αφώτιστους διαδρόμους του συγκροτήματος, των διαφόρων ουσιών που ακόμη κυκλοφορούν ανεμπόδιστα – όπως διαπίστωσα πέρυσι που, ως καθηγήτρια πλέον, ο δρόμος μου με έφερε στα ΕΠΑΛ –, προσπαθούσαν για τον “άρτο τον επιούσιον”.
Όλ’ αυτά τα χρόνια μέχρι και σήμερα ένα ερώτημα με βασανίζει: υπάρχει στ’ αλήθεια κάποιος σοβαρός λόγος, κάποιο αξεπέραστο εμπόδιο, για το οποίο τα παιδιά του Γαλατσίου μας θα πρέπει να πηγαίνουν ακόμη εκεί; Σ’ ένα συγκρότημα του Δήμου Αθηναίων; Και γιατί θα πρέπει να δίνεται προτεραιότητα μόνο στα αγέννητα παιδιά, με την κατασκευή βρεφονηπιακών σταθμών και όχι και στα ήδη υπάρχοντα παιδιά μας;
Δεν έπαθα τίποτα, τελειώνοντας ένα από αυτά τα σχολεία. Πέρασα μάλιστα από τους πρώτους σε Σχολή της προτίμησής μου. Όμως, πραγματικά, θα προτιμούσα οι εφηβικές μου αναμνήσεις να ήταν πιο όμορφες, πιο ανέμελες… Δεν έχουν όλοι οι γονείς την οικονομική ευχέρεια να πηγαίνουν τα παιδιά τους σε Ιδιωτικά Σχολεία και δεν είμαι από τους ανθρώπους που υποτιμούν τα Δημόσια. Αντίθετα, θεωρώ πιο σώφρον τα παιδιά να πηγαίνουν στα δεύτερα, εφόσον οι οικογένειές τους τα πληρώνουν ήδη μέσω της φορολογίας. Ωστόσο, όπως ο καθένας ενδιαφέρεται πρωτίστως για τα δικά του τα παιδιά, έτσι και η κάθε περιοχή θα έπρεπε να έχει σαν πρώτο της μέλημα τα παιδιά των δημοτών της!!!
Είμαι γέννημα – θρέμμα Γαλατσιώτισσα, μένω από επιλογή στο σπίτι που έχτισαν οι παππούδες μου εδώ και διεκδικώ το δικαίωμά μου να πηγαίνει το παιδί μου σε σχολείο που θα βρίσκεται στο Γαλάτσι μας. Όπως ακριβώς θα ήθελα, εάν είχα αποφασίσει να μείνω σε κάποιο άλλο προάστιο, να πήγαινε το παιδί μου σε σχολείο που θα βρισκόταν στα όρια του Δήμου, που, για κάποιους λόγους ασφαλώς, θα είχα επιλέξει.
Η πρόσφατη υπογραφή σύμβασης υψηλού προϋπολογισμού τεχνικών έργων και εκσυγχρονισμού του άψυχου υλικού δεν αλλάζουν νοοτροπίες δεκαετιών και, ούτως ή άλλως, δεν θα μας ενδιέφερε, αν είχε ήδη προβλεφθεί και πραγματοποιηθεί η μεταφορά των σχολείων του Γαλατσίου της Γκράβας εκεί ακριβώς που λέει και η ονομασία τους ( Γαλατσίου – Γαλάτσι ).
Ως πρώτιστο μέλημά μας, όλοι εμείς οι ενήλικες οφείλουμε να έχουμε τους συνεχιστές μας, τα δημιουργήματά μας, τα παιδιά μας. Κι όσο εμείς εργαζόμαστε – ολημερίς συχνά – για να τους προσφέρουμε ό,τι μπορούμε, ας είμαστε, κατά το δυνατόν, ήσυχοι, ότι περνάνε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής κι εφηβικής τους ηλικίας μακριά από κάθε λογής περισπασμούς και προβλήματα, από τα οποία θα μπορούσαμε να τα είχαμε προφυλάξει…

Ξεκινάω το παρόν άρθρο μου, με έναυσμα το συναίσθημα. Στ’ αλήθεια, πόσες βόλτες θα μπορούσε να έχει απολαύσει το παιδί μου, ως βρέφος και ως νήπιο και τις στερήθηκε! Πόσους περιπάτους με την πρόγιαγιά του, που πρόλαβε να δει δισέγγονο, τις ηλιόλουστες μέρες της Άνοιξης και τα δροσερά απογεύματα του Φθινοπώρου! Όμως, πώς; Με αυτοκίνητο; Τότε δεν θα ήταν περίπατος! Με το παιδικό καροτσάκι γίνονται οι βόλτες! Μα …πού να το σύρεις; Για να πας στα τεράστια πεζοδρόμια της Βεΐκου, χρειάζεσαι αυτοκίνητο. Γιατί πουθενά αλλού στο Γαλάτσι δεν υπάρχουν πεζοδρόμια!!!
Και ασφαλώς, δεν είναι τα μεγάλα ή μικρότερα έργα της τελευταίας περιόδου που ευθύνονται γι’αυτό. Το πρόβλημα έχει ύπαρξη διαχρονική! Ο νόμος περί ενάμιση μέτρου, που δικαιωματικά πρέπει να απολαμβάνει ο πεζός – ελεύθερη ζώνη όδευσης πεζών -, σε ελάχιστες περιπτώσεις εφαρμόζεται. Και δε νομίζω ότι χρειάζεται να παραθέσω φωτογραφικό υλικό που να το αποδεικνύει… Έχουμε όλοι μας ιδίαν πείραν…
Από τη μία τα δέντρα, που στην πλειοψηφία τους φυτεύτηκαν από τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας, σε θέσεις που τότε δεν αποτελούσαν πρόβλημα και που δεν είχε υπολογιστεί το εύρος στο οποίο θα έφταναν οι ρίζες τους, ανασηκώνοντας τις πεζοδρομιακές πλάκες κι από την άλλη, οι παντός είδους πινακίδες και κολώνες. Τι να πρωτοπροσέξεις; Μα και να προσέξεις, πάλι δεν υπάρχει χώρος να βαδίσεις! Θα πρέπει να κατέβεις από το «πεζοδρόμιο» και να περπατάς στο δρόμο. Οποία παράνοια!
Καθημερινά ευχαριστώ τον Θεό που είμαι αρτιμελής! Δεν ξέρω αν θα οδηγούμουν τελικά στο απονενοημένο διάβημα, αφού, το όποιο κράτος με τα όργανά του μου στερούν την αξιοπρέπεια και την ελευθερία μου, καθηλώνοντάς με, όχι απλώς σ’ένα αναπηρικό αμαξίδιο, αλλά διά βίου σε ένα τσιμεντένιο κλουβί… Υποτίθεται, ότι οι πρόγονοί μας άφησαν τη δύσκολη ζωή της επαρχίας, για να βρουν «την τύχη τους» στην πρωτεύουσα. Πού να φανταστούν, ότι λίγες μόνο δεκαετίες μετά, η ζωή και η μετακίνηση στην πρωτεύουσα αυτή, θα ήταν αφόρητη;
Κι ως προς τα ήδη υπάρχοντα δέντρα, θα μπορούσαν να γίνουν τα εξής τινά: είτε να μεταφυτευτούν – στην πλειοψηφία τους – στα άλση και τις πλατείες του Γαλατσίου, είτε να υπάρξει, όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες και όπου το επιτρέπει ο υπάρχων χώρος, ένα σιδερένιο πλαίσιο για τις ρίζες τους. Αναφορικά με τις πινακίδες και τις κολόνες, ας γίνει επιτέλους ένας σχεδιασμός, για την καλύτερη δυνατή τοποθέτησή τους κι ας ενημερωθούν οι αρμόδιοι κατά περίπτωση φορείς, για τη μεταφορά τους.
Όσα και να πεις και ό,τι και να γράψεις, πάλι λίγα θα είναι για να περιγράψεις την προσπάθεια να μετακινηθεί κάποιος πεζός στους δρόμους και τα στενά του Γαλατσίου. Αλήθεια, τα Δημοτικά τέλη ποιές ακριβώς ανάγκες καλύπτουν; Τους σπασμένους κάδους, τον μειωμένο δημόσιο φωτισμό ή τις πλάκες που επανατοποθετούν οι εταιρίες που σκάβουν τα πεζοδρόμια; Και τέλος πάντων, μπορεί να είμαι μία απλή πολίτης και να μη γνωρίζω τα οικονομικά του Δήμου, όμως, ακριβώς ως απλή δημότης αναρωτιέμαι, τι επενδύσεις έγιναν με τα χρήματα που δόθηκαν και δίνονται από γνωστά τηλεπαιχνίδια, shows και ομιλίες – συγκεντρώσεις που πραγματοποιούνται στο Γαλάτσι; Μέρος αυτών δεν θα μπορούσε να έχει βελτιώσει την πεζή – κυριολεκτικά και μεταφορικά – καθημερινότητά μας;
Ζω στο κέντρο της Ελλάδας και απαιτώ να προχωράω πεζός, ως πολίτης Ευρωπαϊκής πρωτεύουσας και όχι σαν τα κρι- κρι της Κρήτης- που προσπαθούν να ισορροπήσουν στα βράχια – ανεβαίνοντας κι εγώ στο σπίτι μου στα Κρητικά!

Η πόλη μας, το Γαλάτσι μας, βασανίζεται και θα βασανίζεται με τα έργα του ΜΕΤΡΟ, τις κυκλοφοριακές ρυθμίσεις, καθώς και άλλα έργα που ξεφυτρώνουν από ’δω κι από ’κει, για κάμποσα ακόμη χρόνια! Υπομονή θα κάνουμε, δεν μπορούμε κι αλλιώς… Αυτό που θα μπορούσαμε όμως να έχουμε, προκειμένου να «μας χρυσώσουνε το χάπι» και να κάνουμε όλοι οι δημότες την προαναφερθείσα υπομονή, θα ήταν η ύπαρξη μιας τάξης μέσα σ’ αυτό το χάος.
Και ποιος θα ήταν πιο κατάλληλος για την τάξη αυτή, από τα όργανα της τάξης; Μία Δημοτική Αστυνομία που θα έκανε τη ζωή μας ευκολότερη. Όταν ξεκινάνε τέτοια μεγάλα έργα σε μια τόσο πυκνοκατοικημένη και χωρίς ρυμοτομία περιοχή, πρωτίστως θα πρέπει να έχει υπολογιστεί η εύρυθμη κυκλοφορία, τόσο των δημοτών, όσο και των επισκεπτών της. Πρώτα μαθαίνεις να οδηγείς και μετά παίρνεις το αυτοκίνητο…
Επί της παρούσης, το Υπουργείο Εσωτερικών προωθεί με ταχείς ρυθμούς τον σχεδιασμό και την αναδιοργάνωση της Δημοτικής Αστυνομίας, ενόψει των 1213 νέων προσλήψεων σε 158 δήμους της χώρας. Ωστόσο, το λάθος έγινε, όταν το 2015 επανασυστάθηκε η Δημοτική Αστυνομία (είχε καταργηθεί το 2013) και δόθηκε η ευχέρεια στους δημάρχους, να αξιοποιήσουν το προσωπικό της κατά το δοκούν (είτε δηλαδή ως Δημοτική Αστυνομία, είτε ως διοικητικό προσωπικό)… Στην περίπτωση του προαστίου μας, επικράτησε η δεύτερη επιλογή, έναντι της Δημοτικής Αστυνομίας!
Αυτονόητα και ανέξοδα, λοιπόν, έργα, όπως η ύπαρξη Δημοτικής Αστυνομίας, η οποία θα φρόντιζε για τα παρανόμως παρκαρισμένα οχήματα, καθώς και η παραχώρηση στην κυκλοφορία δύο ακόμη λωρίδων – μία στην άνοδο και μία στην κάθοδο – τόσο στη Γαλατσίου, όσο και στη Βεΐκου (που έχουν μετατραπεί σε απέραντα πάρκινγκ!!), θα μας έκαναν ν’ αγανακτούμε λιγότερο. Άλλωστε, το διοικητικό προσωπικό πάντοτε ανεπαρκές θα είναι, όσους κι αν προσλάβει η εκάστοτε κυβέρνηση. Όμως, τα καθημερινά προβλήματα είναι εκείνα που απασχολούν τον πολίτη, αυτά που τον δυσκολεύουν στο να φτάσει έγκαιρα στη δουλειά του, να ευχαριστηθεί τον περίπατό του, να μπορεί να σύρει το καρότσι – είτε του μωρού, είτε της λαϊκής -, να διασχίσει τον δρόμο χωρίς να κινδυνεύει και άλλα πολλά. Και είναι αυτά ακριβώς, που κρίνουν μία οποιαδήποτε διοίκηση, αφού ο κόσμος ενδιαφέρεται μόνο για ό,τι βλέπει και βιώνει στην απλή, μα τόσο δύσκολη τελικά καθημερινότητά του…

Πέρασε και η περίοδος των αυτοδιοικητικών εκλογών, εκλέχθηκαν, κατά τον τρόπο που ορίζουν το Σύνταγμα και οι νόμοι του και οι τοπικοί «άρχοντες», έπαψαν οι «φασαρίες», οι ομιλίες και οι συγκεντρώσεις και ο καθένας επανήλθε στον «πάγκο» του.
Βέβαια, πρέπει να παραδεχτούμε ότι οι εκλογές σήμερα (Βουλευτικές ή Αυτοδιοικητικές) και σε σχέση με το παρελθόν, γίνονται πιο ήρεμα, πιο πολιτισμένα, πιο «χαμηλόφωνα», σε βαθμό που δε θα ήταν υπερβολή να πούμε, ότι πολλοί τις αντιλαμβάνονται μόνο την ημέρα της ψηφοφορίας. Όμως είναι και πολλοί, πάρα πολλοί, θα μπορούσε να πεις κανείς, που δεν τις αντιλαμβάνονται ούτε την ημέρα εκείνη, που δεν τους ενδιαφέρουν καθόλου! Και αυτό το φανερώνει η αποχή των ψηφοφόρων από την κάλπη, που ιδιαίτερα εφέτος – και πιο πολύ στον δεύτερο γύρο (όπου χρειάστηκε να γίνει δεύτερος γύρος) ήταν πολύ μεγάλη. Το φαινόμενο της μεγάλης αποχής, για να εξηγηθεί, θέλει ιδιαίτερη και εκτεταμένη ανάλυση και δεν είναι βέβαια αντικείμενο του παρόντος άρθρου μας.
Εκλέχθηκαν, λοιπόν, οι νέοι τοπικοί «άρχοντες», οι Περιφερειάρχες, οι Δήμαρχοι, οι Σύμβουλοι, οι Πάρεδροι και λοιποί και έτσι έπαψαν να αγωνιούν και οι υποψήφιοι (και ήταν πολλοί αυτοί) είτε ήταν επιτυχόντες είτε μη!
Γιατί η όλη «εκλογική διαδικασία», περιλαμβάνει κατά τη γνώμη μου, τρία στάδια: Το πρώτο είναι αυτό της προεκλογικής περιόδου, όπου σε όλους τους υποψηφίους επικρατεί ενθουσιασμός και η αισιοδοξία, που την (υπερ)τονίζουν και την τροφοδοτούν το «ναι» και οι υποσχέσεις όλων των ψηφοφόρων ότι θα ψηφίσουν όλους, που τους ζητούν την ψήφο τους! Το δεύτερο στάδιο είναι η ημέρα των εκλογών, όπου και πάλι βέβαια επικρατεί ένας (συγκρατημένος) ενθουσιασμός και η όλη ατμόσφαιρα έχει έναν πανηγυρικό χαρακτήρα και που όμως, όσο περνάει η ώρα και αφού κλείσουν οι κάλπες, ο ενθουσιασμός γίνεται αγωνία και προσμονή, καθώς προχωρεί η καταμέτρηση των ψήφων. Και το τρίτο στάδιο, είναι αυτό των αποτελεσμάτων. Με τα γνωστά βέβαια…. αποτελέσματα! Άλλοι δηλαδή –οι εκλεγέντες – να θριαμβολογούν, να πλέουν σε πελάγη ευτυχίας (είναι κάτι σαν τους επιτυχόντες στα Πανεπιστήμια – μετά έρχονται τα δύσκολα!) και άλλοι να τα έχουν βάψει, κατά το κοινώς λεγόμενο, «μαύρα», προσπαθώντας – χωρίς αυτό να έχει βέβαια κάποιο αντίκρισμα-, να εξηγήσουν την αιτία της αποτυχίας τους!
Όμως σε μια «μάχη» πάντα θα υπάρχουν νικητές και ηττημένοι και αυτό είναι αναπόφευκτο. Δε μπορούν να είναι όλοι νικητές. Πρέπει να το αποδεχθούμε αυτό, γιατί είναι το μόνο που μας βγάζει από το αδιέξοδο του ερωτήματος, «γιατί εκείνον ή εκείνη και όχι εμένα».
Γιατί έτσι αποφάσισε ο λαός με την ψήφο του και γιατί έτσι το επιτάσσουν οι κανόνες τη Δημοκρατίας, όπου στη χώρα μας, πιστεύω, εδώ και δεκαετίες, λειτουργεί ομαλά και αταλάντευτα.
Και φυσικά, από μια τέτοια εκλογή, όταν συνδυάζεται με την αξιοσύνη και τις ικανότητες του εκλεγέντος, νικητής, ο τελικός νικητής και περισσότερο ωφελημένος είναι ο λαός.
Όπως και στο Προάστιό μας, -που αυτή την εποχή μοιάζει πιο πολύ με ένα τεράστιο εργοτάξιο-, ο τελικός , ο μεγάλος νικητής ήταν ο Λαός. Ο Λαός, που με το αλάνθαστο κριτήριο του, επαναβεβαίωσε την εμπιστοσύνη του στον , εδώ και κάποια χρόνια Δήμαρχό μας, τον κύριο Γεώργιο Μαρκόπουλο, ο οποίος, με τον συνδυασμό του, όχι μόνο συγκέντρωσε, από την πρώτη Κυριακή, ένα από για μεγαλύτερα ποσοστά στη χώρα (άγγιξε το 73%!), αλλά και, όπως δείχνουν τα πράγματα, «πάει» για ρεκόρ μακροβιότερου Δημάρχου, όχι μόνο στο Γαλάτσι, αλλά και Πανελλήνια! Και δικαίως, μπορούμε να πούμε, μια και το αλάνθαστο κριτήριο του λαού επαναβεβαίωσε και μάλιστα πανηγυρικά, το γεγονός ότι πανάξια κατέχει τη θέση αυτή. Και είναι σίγουρο, πως δε θα διαψεύσει τις προσδοκίες του. Και είναι απολύτως βέβαιο ότι, με το τέλος της πενταετούς (νέας) θητείας του, το Γαλάτσι μας θα είναι αγνώριστο, θα έχει αλλάξει μορφή και θα γίνει ένα από τα ωραιότερα προάστια της πρωτεύουσας μας.
Χαίρομαι που σ’ αυτήν περιφανή νίκη συνέβαλα και εγώ, με τις μικρές μου δυνάμεις. Έστω και αν τελικά, δεν εκλέχθηκα δημοτική σύμβουλος. Άλλωστε, από τους 77, οι 52 υποχρεωτικά θα έμεναν «απέξω». Όμως δεν έχει σημασία αν εκλέχθηκα εγώ. Σημασία έχει ότι ο συνδυασμός θριάμβευσε και ότι το Γαλάτσι επαναβεβαίωσε την εμπιστοσύνη του στον καλύτερο Δήμαρχο που είχε ποτέ.
Παρ’ όλο που πρώτη φορά «κατέβαινα» στις εκλογές, πολλοί, ένας σημαντικός αριθμός Γαλατσιωτών, με τίμησαν με τη ψήφο τους και τους ευχαριστώ από καρδιάς γι’ αυτό. Αλλά και όσους είχαν την…. πρόθεση και την καλή προαίρεση να με «σταυρώσουν», αλλά τελικά δεν το έπραξαν (για διαφόρους λόγους) και αυτούς ευχαριστώ θερμά, για την καλή τους διάθεση! Άλλωστε τέσσερις ήταν οι «σταυροί του Γολγοθά». Δε μπορούσαν να σταυρώσουν όλους! Και βέβαια, ένα μεγάλο μου «ευχαριστώ» ανήκει στον Δήμαρχο, στον κ. Γεώργιο Μαρκόπουλο, που μου έκανε την τιμή να με περιλάβει στον συνδυασμό του, σε ένα όντως πολύ δυναμικό ψηφοδέλτιο.
Και πάντως δεν έχει ιδιαίτερη σημασία , αν δεν εκλέχθηκα, παρά το γεγονός ότι «κατέβηκα» με τις καλύτερες των προθέσεων και με τη θέληση να προσφέρω ό, τι μπορούσα, για το καλό του Προαστίου μας. Γιατί μπορεί κανείς να προσφέρει στα κοινά, απ’ όποια θέση κι’ αν βρίσκεται. Και έτσι πράττω κι’ εγώ, συμμετέχοντας σε κάθε τι, σε κάθε εκδήλωση και προσπάθεια, που είναι για το καλό μας, για το καλό τον Γαλατσιωτών.
Και δε μπορώ, κλείνοντας, να μη σημειώσω, να μην επισημάνω, το ήρεμο κλίμα και το εκλογικό ήθος που επικράτησε γενικά στη χώρα, αλλά και ειδικότερα στις εκλογές του Προαστίου μας. Κα μάλιστα κάποιοι ξεπέρασαν σε ήθος και εντιμότητα κάθε προσδοκία και απέδειξαν ότι πάνω απ’ όλα, πάνω από τα αξιώματα είναι ο Άνθρωπος και μόνον ο Άνθρωπος! Και αυτό είναι ιδιαίτερα παρήγορο και ενθαρρυντικό. Γιατί, κατά τη ρήση του Λατίνου Ποιητή Τερέντιου: «Άνθρωπος είμαι και τίποτα το ανθρώπινο δε θεωρώ ξένο προς τον εαυτό μου» (Homo sum; humani nihil a me alienum puto).-

Έχουμε πει σε προηγούμενο άρθρο μας, πως την αληθινή ομορφιά κυρίως δεν τη βλέπεις, αλλά την αισθάνεσαι, τη «βλέπεις» με τα μάτια της ψυχής σου.
Και βέβαια αυτή την εσωτερική ομορφιά την εκπέμπει ασφαλώς το Γαλάτσι μας. Αρκεί λίγο να το περπατήσεις και θα αισθανθείς εκείνη τη ζεστασιά της ψυχής που αποπνέει η ανθρώπινη παρουσία, μια «καλημέρα», ένα χαμόγελο, μια ματιά.
Όμως και από «εξωτερικές ομορφιές» δεν υστερεί το προάστιό μας και φυσικά, όταν τελειώσουν τα έργα του μετρό που γίνονται, όταν ολοκληρωθεί το σχέδιο επέκτασης της πλατείας του, στον «κόμβο» Λ. Γαλατσίου και Βεΐκου ( που , όπως φαίνεται από τα σχέδια, θα είναι το «κάτι άλλο» για την πόλη μας), αλλά και τα άλλα έργα που έχουν προγραμματισθεί (παιδικές χαρές, πλήρης αναδάσωση της όμορφης λοφοσειράς μας, δημιουργία και άλλων τόπων αναψυχής), το Γαλάτσι μας δεν θα έχει να ζηλέψει τίποτα από κανένα προάστιο. Το αντίθετο μάλιστα θα συμβαίνει!
Αλήθεια, ξέρετε πολλά προάστια να έχουν περιοχές σαν αυτή που εκτείνεται δεξιά και αριστερά της Λ. Βεΐκου; Υπάρχει ωραιότερος, καταλληλότερος τόπος για περίπατο, αλλά και για «ημιορεινή» θα λέγαμε ορειβασία, σχεδόν όλο το χρόνο; Είναι μια περιοχή που δε τη βρίσκεις πουθενά αλλού στην Αττική και η οποία συνδυάζει τα πάντα:
Ανοιχτό ορίζοντα, υπέροχη θέα (προς την Πάρνηθα , τον Κιθαιρώνα και γενικά την Δ. Αττική), καταπληκτικό πράσινο και απέραντους χώρους αναψυχής για κάθε άνθρωπο, κάθε ηλικίας. Αρκεί και μόνο να σκεφτούμε ότι την Καθαρή Δευτέρα η μισή σχεδόν Αθήνα, για να γιορτάσει τα κούλουμα μαζεύεται εκεί, πάνω από τη λεωφόρο Βεϊκου, στις πλαγιές της όμορφης λοφοσειράς μας.
Βέβαια , με τα έργα του μετρό που γίνονται, προς το παρόν υπάρχει κάποια δυσκολία στην πρόσβαση, όμως αυτό είναι προσωρινό και αναγκαίο (τα μεγάλα έργα απαιτούν και κάποιες θυσίες) και όταν το έργο ολοκληρωθεί, η Βεϊκου θα «λάμψει» σε όλη της την ομορφιά και τη μεγαλοπρέπεια!
Σημαντική ανάσα εξάλλου, έδωσε στην περιοχή και το μεγάλο πάρκινγκ που έγινε πρόσφατα από τον Δήμο μας, λίγο πιο πάνω από την Αγία Ειρήνη, όπου οι κάτοικοι της περιοχής, αλλά και άλλοι πολίτες και επισκέπτες μπορούν να παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους και μάλιστα δωρεάν!
Αλλά και η μελετώμενη αλλαγή σηματοδότησης – οδοσήμανσης σε πολλά οδικά τμήματα της πόλης μας, θα βελτιώσει κατά πολύ το κυκλοφοριακό και θα κάνει πιο ανθρώπινη την πόλη μας. Γιατί, είναι να απορεί κανείς πραγματικά, με τις «ανάποδες», τις περίεργες σηματοδοτήσεις (που έχουν γίνει εδώ και κάποια χρόνια) που συναντά στους δρόμους μας, με αποτέλεσμα, αντί να διευκολύνεται η κίνηση, να δυσχεραίνεται και να προκαλούνται πολλά τροχαία εξ αιτίας της.
Μπορείτε λοιπόν να φανταστείτε το Γαλάτσι μας, μετά την ολοκλήρωση των έργων του Μετρό, των παλιών και νέων πλατειών, της οδοσήμανσης και γενικά, όλων των μελετώμενων έργων;
Σίγουρα δε θα έχει να ζηλέψει τίποτε από κανένα Προάστιο (το αντίθετο θα συμβαίνει) και κάθε περαστικός, είτε από τα βόρεια προς τα νότια, είτε από τα δυτικά προς τα ανατολικά προάστια (μια και το Γαλάτσι είναι και συγκοινωνιακός κόμβος), θα το καμαρώνει, θα το ζηλεύει!
Όμως το Γαλάτσι δεν είναι μόνο το «παρόν», είναι και το παρελθόν, που του δίνει μια πρόσθετη αίγλη και μια μυστηριακή γοητεία!
Ποιος από τους κάπως παλιότερους δε θυμάται το «πεύκο του Αγίου Νεκταρίου»;
Ήταν ένα μεγάλο πεύκο, φυτεμένο στη βόρεια πλευρά της Αγίας Γλυκερίας και το οποίο η παράδοση λέει ότι το είχε φυτέψει ο Άγιος Νεκτάριος, ο οποίος επισκεπτόταν συχνά το εξωκκλήσι τότε και μετέπειτα καθεδρικό Ναό της πόλης μας και λειτουργούσε σ’ αυτό.
Το όμορφο αυτό πεύκο που υπήρχε μέχρι και πριν μερικά χρόνια, κόπηκε στον βωμό της (αναπόφευκτης) εξέλιξης, προκειμένου να διαπλατυνθεί και να διαμορφωθεί όπως είναι σήμερα, η οδός Αγίας Γλυκερίας.
Και κάτω ακριβώς από την Αγία Γλυκερία (που σύμφωνα με την παράδοση κτίσθηκε γύρω στα 1600), εκεί που είναι το παρκάκι, υπήρχε και υπάρχει μια πηγή, η οποία παλαιότερα τροφοδοτούσε σχεδόν όλο το Γαλάτσι με νερό και σήμερα την έχει αξιοποιήσει ο Δήμος, προκειμένου να ποτίζονται με τα βυτιοφόρα του οι κήποι και οι δεντροστοιχίες του.
Και ο ανύποπτος διαβάτης, καθώς κατεβαίνει την οδό Γαλακηδών προσπαθεί με απορία να καταλάβει από πού προέρχεται ο θόρυβος εκείνος του τρεχούμενου νερού, που θυμίζει – και είναι!-βουνήσια πηγή.
Γιατί, η πηγή αυτή που αναβλύζει από τα σπλάχνα της κεντρικής, της ψηλότερης κορφής της λοφοσειράς, τρέχει στον ίδιο ακριβώς ρυθμό , χειμώνα – καλοκαίρι!
Και το νερό της, που παλιότερα πότιζε τα περιβόλια που εκτείνονταν από την πλατεία Λιναρά μέχρι και το σημερινό Δημαρχείο (γι’ αυτό και η περιοχή ονομάζεται «Περιβόλια»), όταν δεν γεμίζει τα βυτία του Δήμου, πέφτει στην καταπακτή που υπάρχει και χάνεται στο υπόγειο υδάτινο δίκτυο.
Όμως η περιοχή αυτή συνδέεται και μ’ ένα θρύλο, που οι πιο πολλοί τον γνωρίζουν από το όμορφο διήγημα του Δημήτρη Καμπούρογλου(1852 – 1942, Ακαδημαϊκός, Λογοτέχνης, διηγηματογράφος, αποκαλούμενος και Αθηναιογράφος) με τίτλο: «Γραικός, Γενίτσαρος και Βενετσιάνος».
Η ιστορία σε λίγες γραμμές: Βρισκόμαστε στα 1687. Περασμένα μεσάνυχτα. Το εκκλησάκι της Αγίας Γλυκερίας έρημο, σκοτεινό, με σβηστό το καντήλι. Από κάτω της ακριβώς έτρεχε το νερό της πηγής και μόνο το μουρμουρητό του ακουγόταν. Ξαφνικά τρεις σκιές εμφανίζονται, διαδοχικά σχεδόν η μία από την άλλη και συναντιούνται σ’ έναν τάφο, που ήταν δίπλα από την εκκλησιά. Δε γνωρίζονται και όμως και οι τρεις πηγαίνουν για τον ίδιο σκοπό: Να προσκυνήσουν τον τάφο. Ένας γραικός, ένας τούρκος γενίτσαρος και ένας βενετσιάνος. Καθένας διεκδικεί για τον εαυτό του την προτεραιότητα, αλλά και την αποκλειστικότητα του προσκυνήματος. Γίνεται παρεξήγηση και είναι έτοιμοι να αλληλοσκοτωθούν. Ο γενίτσαρος (που τον είχαν αρπάξει από μωρό οι τούρκοι) και ο βενετσιάνος(που από παιδάκι τον είχαν εξαγοράσει κάποιοι βενετσιάνοι) έχουν τραβήξει τα σπαθιά και ορμάνε ο ένας στον άλλον. Και τότε ο τρίτος, ο γραικός, μπαίνει στη μέση, λέγοντάς τους: Πηγαίνετε πιο πέρα να σκοτωθείτε. Δε θ’ αφήσω να χυθεί ανθρώπινο αίμα πάνω στον τάφο του πατέρα μου. «Του πατέρα σου;», λένε οι άλλοι με μια φωνή και πέφτουν ό ένας στην αγκαλιά του άλλου, καθώς ανακαλύπτουν πως είναι αδέλφια και ήρθαν και οι τρεις, χωρίς να γνωρίζονται, με σκοπό να προσκυνήσουν τον τάφο του πατέρα τους!
Από τα παραπάνω βγαίνει επίσης το συμπέρασμα, ότι η εκκλησία της Αγίας Γλυκερίας είναι πολύ – όπως αναφέραμε – παλιά και ότι κατά πάσα πιθανότητα, αποτελούσε το Ναό του εκεί βρισκόμενου κοιμητηρίου.
Επίσης οι παλιότεροι θυμούνται καλά ένα ωραίο, νεοκλασικό κτίριο, που ήταν χτισμένο εκεί που είναι σήμερα το παρκάκι, πάνω ακριβώς από την πηγή της Αγίας Γλυκερίας και στέγαζε το περίφημο (εξοχικό για την εποχή) κέντρο διασκέδασης του Μοστρού, όπου τα βράδια συνέρρεαν οι αθηναίοι από κάθε γωνιά της Αττικής και διασκέδαζαν με την ψυχή τους.
Φανταστείτε λοιπόν το Γαλάτσι μας σε λίγα χρόνια, με τελειωμένο το μετρό (σε δέκα λεπτά με άνεση θα φτάνεις στο κέντρο της πόλης), με την όμορφη, μεγάλη κεντρική πλέον πλατεία του στη διασταύρωση ακριβώς των δυο σημαντικότερων οδών του, με την επέκταση και διαμόρφωση και των άλλων πλατειών του, με νέες, σύγχρονες παιδικές χαρές, με το θερινό κινηματογράφο «ΖΑΪΡΑ» στην πλατεία Λιναρά να αναγεννιέται και να αποκτά την παλιά αίγλη του, με τριγύρω του έναν υπέροχο, με κάθε λογής λουλούδια κήπο, με τη Λ. Βεΐκου πανέμορφη, δεντροφυτεμένη και ανθοστολισμένη, με την πασίγνωστη Βυζαντινή Ομορφοκκλησιά της σαν κορώνα στην κορφή, στο τέρμα της και πιο πάνω την λοφοσειρά καταπράσινη, σωστός Παράδεισος! Φανταστείτε με όλα αυτά, πόσο όμορφο (και εξωτερικά) θα γίνει το Γαλάτσι μας….
Και όλα αυτά όχι στο μακρινό (και άδηλο) μέλλον, αλλά αύριο και όχι «αύριο», σήμερα.
Κι’ αυτό, γιατί όλα τα έργα που θα μεταμορφώσουν την πόλη μας, έχουν ήδη αρχίσει και προχωρούν με γοργούς ρυθμούς προς την ολοκλήρωσή τους.
Και αυτά, δε θα ήταν υπερβολή να «πούμε», ότι οφείλονται κυρίως σε έναν άνθρωπο, σε έναν Γαλατσιώτη, που εδώ και μερικά χρόνια βρίσκεται στο «τιμόνι του καραβιού» μας και το οδηγεί με σίγουρη και σταθερή ρότα προς το μέλλον, προς ένα λαμπρό και ελπιδοφόρο μέλλον, ένα μέλλον που, εκτός των άλλων, θα φέρει και την οικονομική και εμπορική ανάπτυξη της πόλης μας και θα την καταστήσει ένα από τα σπουδαιότερα προάστια του «Κλεινού ΄Αστεως».
Και αυτός δεν είναι άλλος από τον Δήμαρχό μας, τον κ. Γεώργιο Μαρκόπουλο, ο οποίος, μέσα στα λίγα αυτά χρόνια που είναι ο «πρώτος πολίτης» του Προαστίου μας, απέδειξε ότι είναι πραγματικά «πρώτος», μπροστάρης σε κάθε τι που αφορά τον Δήμο μας, από το μικρότερο ως το μεγαλύτερο.
Γιατί είναι Δήμαρχος των έργων και όχι των λόγων, γιατί οι υποσχέσεις του δεν είναι επιταγές χωρίς αντίκρισμα και «έπεα πτερόεντα». Γιατί ο λόγος του είναι συμβόλαιο και ό, τι υπόσχεται το κάνει. Αλήθεια, ποιος μπορεί να αγνοήσει το γεγονός ότι το κλειστό Ολυμπιακό Στάδιο του Γαλατσίου έχει μεταμορφωθεί σε ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά κέντρα της Αθήνας, όπου γίνονται πλέον καλλιτεχνικές εκδηλώσεις κάθε είδους και διεθνούς επιπέδου, καθώς και ότι, γενικά, έχει γίνει η τέλεια εκμετάλλευσή του μέχρι και το τελευταίο τετραγωνικό εκατοστό;
Είναι λοιπόν βέβαιο, πως αν το Γαλάτσι τον επανεκλέξει, θα μπορεί να γίνει (έστω και «στο παρά πέντε») ένα από τα πιο σημαντικά, τα πιο όμορφα, το πιο ζηλευτά προάστια της Αθήνας.
Και βέβαια, οι Γαλατσιώτες και μάτια και νου και κρίση έχουν και βλέπουν ποιος πονάει αληθινά τον Δήμο μας, ποιος πραγματικά ενδιαφέρεται γι’ αυτόν, ποιος θυσιάζεται και δίνει κάθε ικμάδα της ψυχής του για το καλό του.
Ίσως τα παραπάνω γραφόμενά μας να «προσκόψουν», να «σκοντάψουν» στην παροιμιώδη σεμνότητα και ταπεινότητά του Δημάρχου μας (δείγμα και αυτό του εξαίρετου χαρακτήρα και της αξίας του). Όμως, ο ίδιος μεν «ορθά πράττει», εμείς όμως έχουμε την υποχρέωση, πιστεύω, να τονίζουμε το κάθε τι καλό, γιατί, μπορεί να γίνονται έργα και να τα βλέπει ο κόσμος, όμως, όπως λέει και η παροιμία: «Και οι Εκκλησίες φαίνονται, όμως έχουν ανάγκη και την καμπάνα, για να θυμίζουν την ύπαρξή τους στους πιστούς».-

Αν κάτι ξεχωρίζω στο Γαλάτσι, πέρα από την πραγματικά προνομιακή θέση του (νομίζω πως δεν υπάρχει δεύτερη), είναι η «ανθρωπιά» του. Είναι η ζεστασιά που -ακόμα και σήμερα- αποπνέει, η ανθρώπινη παρουσία, η ουσιαστική ανθρώπινη παρουσία, που του δίνει κάτι από την επαρχιακή ζωή, όπου οι άνθρωποι γνωρίζονται μεταξύ τους, καλημερίζονται, χαιρετιούνται.
Και στ’ αλήθεια, λίγο αν περπατήσεις στους δρόμους (με την όποια δυσκολία που υπάρχει, λόγω των πολλών αυτοκινήτων), θα συναντήσεις πέντε – δέκα γνωστούς, θα τους καλημερίσεις και θα σε καλημερίσουν, θα σταθείς να πεις μαζί τους δυο κουβέντες, θα αισθανθείς «άνθρωπος», θα αισθανθείς ότι δεν είσαι μόνος, όπως αισθάνονται οι πιο πολλοί αθηναίοι, είτε ζούνε στην πόλη είτε στα προάστια , αν και δίπλα τους υπάρχουν και κυκλοφορούν χιλιάδες, άγνωστοι όμως συνάνθρωποί τους. Και το «άγνωστο» πάντα τρομάζει.
Το Γαλάτσι ευτυχώς διατηρεί την ανθρωπιά του αυτή και σ’ αυτό συντελούν και οι αρκετές ακόμη μονοκατοικίες που υπάρχουν (αν και κάποιες είναι εγκαταλελειμμένες- προφανώς οι κάτοχοί τους θα «έφυγαν» χωρίς να αφήσουν πίσω τους διαδόχους- κληρονόμους. Αλήθεια, δε θα ήθελα να κατοικώ σε κάποιο άλλο προάστιο και ειδικότερα σε κάποιο από αυτά που αποκαλούνται «βόρεια», αλλά και «νότια», τα οποία θεωρούνται «ακριβά και αριστοκρατικά» και με την έννοια αυτή απλησίαστα στον πολύ κόσμο.
Και αυτό το «λέω», όχι γιατί κατέχομαι από κάποιο «κόμπλεξ» ή ακολουθώντας τον μύθο του Αισώπου, σύμφωνα με τον οποίο, επειδή μια αλεπού δεν μπορούσε να φτάσει τα ωραία σταφύλια μιας κληματαριάς, τα απέφυγε , λέγοντας πως είναι ξινά: «όμφακες εισί!» Το λέω αληθινά, γιατί το πιστεύω, γιατί πάνω απ’ όλα πιστεύω στον άνθρωπο και στις ανθρώπινες σχέσεις, στον γείτονα, με τον οποίο μπορείς να καλημερισθείς, να πεις δυο κουβέντες, να νοιώσεις την ανθρώπινη ζεστασιά και παρουσία, την οποία δε μπορώ να ανταλλάξω με τίποτα.
Και, τελικά, στο Γαλάτσι μας μπορείς να βρεις τα πάντα, χωρίς να είσαι αναγκασμένος να πας αλλού, μια και ωραία καταστήματα έχει και προσιτά σε κάθε βαλάντιο είναι.
Ειδικά η Λ. Βεϊκου, αλλά και η Λ. Γαλατσίου, σε μεγάλο βαθμό, έχουν εξελιχθεί σε ωραία εμπορικά κέντρα, με μεγάλη κίνηση, που η κατασκευή του μετρό σίγουρα θα την αυξήσει.
Εξάλλου και η κατασκευή μεγάλου πάρκινγκ στη Λ. Βείκου, στο ύψος περίπου της Αγίας Ειρήνης που πρόσφατα άρχισε και ήδη λειτουργεί, θα ανακουφίσει πολύ την περιοχή, από πλευράς παρκαρίσματος των αυτοκινήτων.
Όμως το μεγάλο στολίδι και το «καμάρι» θα έλεγα του όμορφου προαστίου μας είναι τα «τουρκοβούνια»* η μικρή αυτή δαντελωτή λοφοσειρά, που, αν αξιοποιηθεί όπως πρέπει, τότε θα αποτελέσει το επίκεντρο όλης σχεδόν της Αττικής και ο τόπος που οι πάντες θα θέλουν, οποιαδήποτε εποχή του έτους να επισκεφθούν.
Και είναι μια λοφοσειρά, που έχει σχεδόν τα πάντα: χλωρίδα εξαιρετική, με σπάνια φυτά, θάμνους και δέντρα, πρίνους, θυμάρια, φρύγανα, πουρνάρια, φασκομηλιές, ανεμώνες και κάθε είδους αγριολούλουδα που την άνοιξη ιδιαίτερα κάνουν τη φύση πανέμορφη και πλημμυρίζουν τον τόπο με κάθε λογής χρώματα και αρώματα τόσο, που ξεχνάς ότι βρίσκεσαι στο κέντρο σχεδόν της Αθήνας και θαρρείς πως είσαι μακριά, σε βουνά, στην άγρια φύση.
Αλλά και πανίδα είχε (και έχει) σημαντική, με την πλειοψηφία (παλαιότερα) να την έχουν οι αλεπούδες – και πιο παλιά οι λύκοι!*-, τα αγριοκούνελα, αλλά και οι λαγοί, οι σκαντζόχοιροι, οι σαύρες (κάθε λογής από αυτές)και οι χελώνες! Και βέβαια, πάνω τους να πετούν περήφανα γεράκια και αετοί!
Δεν ξέρω σήμερα αν υπάρχουν πράγματι, όμως πριν λίγους μήνες, κάποιος γνωστός μου περιπατητής με διαβεβαίωσε πως είδε ένα ζωάκι , που ήταν σίγουρος ότι επρόκειτο για αλεπού!
Και βέβαια, μη ξεχνάμε τα κοπάδια προβάτων, που μέχρι πριν λίγα χρόνια έβοσκαν στις πλαγιές της λοφοσειράς όπου είχαν οι βοσκοί της στάνες τους. Μάλιστα κάποια μέρα πήγε ένα συνεργείο της ΕΡΤ (λίγο πριν «μπει» στο χώρο και η Ιδιωτική Τηλεόραση), για να κάνει σχετικό ρεπορτάζ και μια κοπελίτσα, κόρη του βοσκού, βοσκοπούλα κι’ αυτή που τον ακολουθούσε, δήλωνε στον έκπληκτο δημοσιογράφο ότι επιθυμία της μεγάλη ήταν να «επισκεφθεί και να γνωρίσει την Αθήνα», που της φαινόταν τόσο μακρινή και απρόσιτη! Απίστευτο και όμως αληθινό!
Εικόνες ειδυλλιακές, βουκολικές , που θύμιζαν (και θυμίζουν) μια άλλη εποχή ρομαντική, μοναδική και ανεπανάληπτη.
Αλήθεια, πόσοι αθηναίοι (αλλά και γαλατσιώτες) έχουν ανεβεί στον κορυφή της όμορφης οροσειράς μας; Αν κάνετε τον κόπο (με τα πόδια ή με αυτοκίνητο) και ανεβείτε μέχρι τη γυναικεία Μονή του Προφήτη Ηλία (γεγονός μοναδικό για την Αθήνα, μια πραγματική Μονή, με καμία δεκαριά, περίπου μοναχές), αλλά και λίγο πιο πάνω στην Αγία Κυριακή, θα μείνετε έκπληκτοι, από το θέαμα που ανοίγεται μπροστά σας:
Όλη η Αθήνα και όλο το Λεκανοπέδιο της Αττικής, «πιάτο» στα πόδια σας, με θέα να σου κόβει την ανάσα, με απέναντι και γύρω – γύρω την Πάρνηθα, τον Κιθαιρώνα, το Αιγάλεω Όρος, την Πεντέλη και τον Υμηττό και πιο πέρα τη Σαλαμίνα, την Αίγινα, ακόμα και τα βουνά της Πελοποννήσου! Αλλά και τον Λυκαβηττό, το λόφο του Φιλοπάππου και την Ακρόπολη με τον Παρθενώνα της, την κορωνίδα των αρχαίων μνημείων μας. Μια θέα μοναδική, που αυτή και μόνο να αξιοποιήσει ο Δήμος, είναι αρκετή για να δώσει στο Γαλάτσι μας και στην όμορφη λοφοσειρά του τη φήμη που της αξίζει περισσότερο από κάθε άλλη περιοχή στην Αττική (μετά την Ακρόπολη, βεβαίως) για να την επισκεφθεί κανείς.
Τα τουρκοβούνια* λοιπόν, μαζί με το άλσος Βεϊκου, αποτελούν έναν μοναδικό πλούτο για το Γαλάτσι και η πλήρης -με την τήρηση βεβαίως όλων των κανόνων της περιβαλλοντικής- , αξιοποίησή τους αποτελεί (και θα αποτελεί) το μέλημα της παρούσας (αλλά και αυριανής, πιστεύουμε) Δημοτικής Αρχής.
Αυτό, θα μπορούσε να γίνει και σε συνδυασμό με την αξιοποίηση του παλιού Λατομείου της ΛΑΤΟ, που βρίσκεται σχεδόν στο μέσον της λοφοσειράς.
Από το λατομείο αυτό (και από άλλα φυσικά) έχει κτισθεί η Αθήνα! Βέβαια, το νομικό καθεστώς σχετικά με την περιοχή αυτή είναι κάπως περίπλοκο και όχι ξεκάθαρο, όμως θα μπορούσε να γίνει (και θα γίνει, πιστεύω) προσπάθεια, ώστε να καταστεί δυνατή η αξιοποίηση (και) του χώρου αυτού, ο οποίος προσφέρεται για πολλά πράγματα και πολλές και κάθε είδους εκδηλώσεις θα μπορούν να γίνονται εκεί που να συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον όλων των αθηναίων.
Αυτά και μετά από μια γενναία αναδάσωση (που ήδη έχει αρχίσει να υλοποιείται) όχι μόνο στην περιοχή της ΛΑΤΟ, αλλά και σε όλη σχεδόν τη λοφοσειρά, σε συνδυασμό και με το μικρό θεατράκι που βρίσκεται πάνω από το γήπεδο, αλλά και με το μοναδικής ομορφιάς και θέας χώρο, θα κάνουν το Γαλάτσι μας ένα ξεχωριστό πραγματικά προάστιο.
Όμως και πηγές, με άφθονο νερό έχει το προάστιό μας, αλλά και θρύλους – παλιούς και πρόσφατους- να το ακολουθούν, πράγματα, για τα οποία θα «μιλήσουμε» στο επόμενο άρθρο μας.-

*Προτιμήσαμε τον όρο «Τουρκοβούνια» και αυτό χωρίς προκαταλήψεις, αντί της αρχαίας ονομασίας «Άγχεσμος», μια και η πρώτη έχει επικρατήσει στον κόσμο και με αυτή είναι γνωστή η λοφοσειρά σε όλους.

*Την ύπαρξη λύκων στη λοφοσειρά φανερώνει και η παλαιότερη ονομασία «Λυκοβούνια».