Οι εκλογές πλησιάζουν και τα συνεχή σκάνδαλα διαφθοράς στον πυρήνα αλλά και στη περιφέρεια της κυβερνητικής πλειοψηφίας, συνεχώς αυξάνονται. Αν προσθέσουμε και την αποθέωση του πελατειασμού τα τελευταία χρόνια με τον μεγαλύτερο αριθμό μετακλητών της ιστορίας, την παγίωση της αναξιοκρατίας, τη στασιμότητα των μεταρρυθμίσεων (με έντονα στοιχεία πισωγυρίσματος στον προηγούμενο αιώνα), την ακρίβεια που έχει χτυπήσει κόκκινο για τα νοικοκυριά, τη διάλυση του ΕΣΥ, το έντονο αίσθημα ανασφάλειας των πολιτών με τη βία να έχει γίνει συστατικό στοιχείο της καθημερινότητας, την παθητική εξωτερική πολιτική, την ανικανότητα διαχείρισης από μεγάλης σημασίας ζητήματα (παρακολουθήσεις, Τέμπη, θεσμοί, κράτος δικαίου κ.α) μέχρι μικρής εμβέλειας θέματα, τότε καταλαβαίνει εύκολα και ο πιο αδαής ότι ο κύκλος αυτής της κυβέρνησης έχει κλείσει.
Καταβάλει βέβαια μεγάλη προσπάθεια με επικοινωνιακά τρυκ και στοχευμένες παρεμβάσεις να αποδομήσει κάθε θετική παρέμβαση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και να παρουσιάζεται από τα περισσότερα μέσα η ίδια, ως η μόνη πρόταση εξουσίας.
Σε αυτή την κατεύθυνση, λανσάρει τα τελευταία χρόνια και πιθανούς υποψηφίους αντιπάλους και κόμματα που δυνητικά θα την βόλευαν να μειώσει τις απώλειές της, με τελευταίο το ανακοινωθέν κόμμα του πρώην Πρωθυπουργού, ο οποίος δηλώνει, “μετανοημένος”, ότι έχει αλλάξει (ιδεολογικά) και από τον αριστερό ριζοσπαστισμό, πέρασε στον λεγόμενο “δημοκρατικό καπιταλισμό”.
Επειδή πολλοί μιλούν δε, για προοδευτικό μέτωπο με απόδειξη τον Δήμο Αθηναίων, να θυμίσω ότι ένας υποψήφιος από το ΠΑΣΟΚ ( όπως ο Δούκας ή πρόσωπα υποδεικνυόμενα απ αυτό, όπως Καμίνης, Μπουτάρης κ.α.) που εκπροσωπεί διαχρονικά τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο, προσέλκυε με μεγαλύτερη άνεση και ασφάλεια τους ψηφοφόρους, από ότι ένας υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό απεδείχθη και στις εκλογές του 2023 σε αντίθεση με τις εκλογές του 2019 ή πιο παλιά του 2006 που οι επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ απέτυχαν να εκλεγούν. Το ίδιο συνέβη και σε άλλους Δήμους, αλλά και Περιφέρειες.
Αυτό συμβαίνει γιατί το ΠΑΣΟΚ έχει μεγαλύτερη δυνατότητα να συγκροτεί ευρύτερες εκλογικές συμμαχίες και να προσελκύει κεντρώους ή μετριοπαθείς ψηφοφόρους απέναντι στη ΝΔ, ιδιαίτερα σε εκλογές δεύτερου γύρου ή σε αναμετρήσεις όπου κρίνεται ο μεσαίος χώρος, σε σχέση με κόμματα που τοποθετούνται πιο αριστερά
Κατά συνέπεια και στις βουλευτικές εκλογές (ξαιρούνται οι ιδιαίτερες περιστάσεις που είχαν δημιουργηθεί το 2015) το ΠΑΣΟΚ, μπορούσε και μπορεί, ευκολότερα να διεκδικήσει τη θετική ψήφο από όλο το προοδευτικό- κεντροαριστερό φάσμα της πολιτικής, από ότι ένα κόμμα που τοποθετείται πιο αριστερά.
Οι πρώην ή οι νυν μεταλλαγμένες δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς είναι προφανές ότι δεν μπορούν να σηκώσουν το φορτίο ενός τεράστιου αγώνα μετασχηματισμού της κοινωνίας, ούτε μπορούν να προσελκύσουν τις πλατιές μάζες των προοδευτικών πολιτών, κουβαλώντας μάλιστα και αυτό το αρνητικό φορτίο της ιδεοληπτικής και μηδενιστικής δράσης των προηγούμενων 15 χρόνων.
Το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ με το σύγχρονο πρόγραμμα που έχει ξεδιπλώσει τα τελευταία χρόνια και τα ικανά στελέχη που διαθέτει, μπορεί να εγγυηθεί μία αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση εξουσίας, απέναντι σε αυτό το σαθρό καθεστώς, χωρίς ιδεοληψίες, τοξικότητα και ψευδαισθήσεις.
Γι αυτό η στήριξή του στις επικείμενες εκλογές, που είναι οι πιο κρίσιμες της μεταπολίτευσης, αποτελεί στρατηγική επιλογή για το μέλλον της χώρας και των επόμενων γενεών.

Η Πολιτεία ή όπως συνηθίζουμε να λέμε “το Κράτος” έδωσε και δίνει συνεχώς αφορμές αμφισβήτησής του, με την αναποτελεσματικότητά του (Πύργος, Μάτι κλπ) με την αναξιοκρατία (σταθμάρχης κ.α.) την ανικανότητα και τη διαφθορά (Τέμπη) τις υπόγειες διαδρομές και σχέσεις των φορέων εξουσίας με τους αφανείς μοχλούς της παραεξουσίας (παρακολουθήσεις) και με παράνομες ενίοτε δράσεις και αλληλοεπιδράσεις.
Τα παραδείγματα πολλά αλλά ο δημοκρατικός κόσμος για ένα πρέπει να είναι βέβαιος . Για τις παθογένειες του Συστήματος δεν φταίει το ίδιο το σύστημα, για τις κακές λειτουργίες των θεσμών της Δημοκρατίας δεν φταίει η Δημοκρατία. Αν το συνειδητοποιήσουμε αυτό θα έχουμε κάνει ένα πρώτο βήμα.
Η σωστή λειτουργία της Δημοκρατίας, η διαφάνεια, η αξιοκρατία, η δικαιοσύνη λειτουργεί πάντα υπέρ του κοινωνικού συνόλου. Η μη ορθή λειτουργία αυτών, οι παρεκτροπές οι καθυστερήσεις, οι διαπλοκές ευνοούν τις μικρές μειοψηφίες και τους πολέμιους της Δημοκρατίας.
Κατά συνέπεια τη Δημοκρατία και τους θεσμούς της οι Δημοκρατικοί πολίτες οφείλουν πρωτίστως να την προστατεύουν και να απομονώνουν σε κάθε περίπτωση όσους δεν πιστεύουν σ αυτή και την πολεμούν πολλές φορές με τα όπλα που τους δίνει η ίδια η Δημοκρατία.
Η Δημοκρατία είναι ακριβό, πανάκριβο αλλά και μοναδικό πολίτευμα, γι αυτό οφείλουν όσοι λαμβάνουν οποιαδήποτε θεσμική θέση, αλλά και όλοι εμείς οι απλοί πολίτες να την υπερασπιζόμαστε και να μην αδιαφορούμε.
Όταν η πολιτεία και το κράτος δικαίου υποχωρεί, το κενό καλύπτουν οι καθ΄ έξιν και κατ΄ επάγγελμα παραβιάζοντες τους νόμους.
Η Δημοκρατία γενικά αλλά και ειδικά σήμερα κατά την εφαρμογή της έχει προβλήματα. Αυτά όμως τα προβλήματα δεν λύνονται με τη βία και τις ακραίες επιλογές. Δεν λύνονται με ενίσχυση ( με κάθε τρόπο ακόμη και με ανοχή ή αποχή) των ομάδων πίεσης που θέλουν την ανατροπή ή την υπολειτουργία των θεσμών της.
Η προτεραιότητα των πολιτών και των ταγών της Πολιτείας (θα πρέπει να) είναι η διασφάλιση και η υπεράσπιση της γνήσιας Δημοκρατίας, της ευνομούμενης Πολιτείας και μετά αν την έχουμε εξασφαλισμένη της δίνουμε όποια απόχρωση θέλουμε.
Για να το κάνουμε αυτό όμως θα πρέπει να υπάρχει Δημοκρατία, θα πρέπει να υπάρχει χώρος όπου αυτή ασκείται και λαός που την χρειάζεται κι αυτό με μία λέξη λέγεται Πατρίδα. Η πατρίδα όχι των πατριδοκάπηλων και των κάθε λογής εκμεταλλευτών και διαστρεβλωτών αυτής της έννοιας( που αν ψάξει κανείς το παρελθόν τους θα τους βρει ανάμεσα σε αυτούς που την πρόδωσαν), αλλά η Πατρίδα που χωράει όλους τους Πολίτες ισότιμα, χωρίς αποκλεισμούς, περιχαρακώσεις, ολιγαρχικές λογικές των κλειστών ομάδων και των ημετέρων τους και κυρίως χωρίς βία από όπου κι αν προέρχεται.
Πατρίδα και Δημοκρατία της ελευθερίας, της αξιοκρατίας, της προόδου, της διαφάνειας, των ανθρωπίνων αλλά και των κοινωνικών δικαιωμάτων που πρέπει να συνυπάρχουν σε μια ισορροπία και εν τέλει πατρίδα που αξίζει στον σύγχρονο άνθρωπο να ζει και να μην αναγκάζεται αηδιασμένος και απηυδισμένος να την εγκαταλείπει, όπως σήμερα οι νέοι μας.
Για μια τέτοια Πατρίδα και μιας τέτοιας ποιότητας Δημοκρατία, αξίζει να παλεύουμε.

Έχω αναφέρει επανειλημμένως ότι η Ελλάδα διακόσια χρόνια μετά την επανάσταση δεν μπορεί ή δεν θα πρεπε να παρουσιάζει αυτή την εικόνα του παραλλαγμένου κοτζαμπασισμού και του κλειστού πολιτικού συστήματος των ομάδων.
Ο ντετερμινισμός, μεθοδολογικά, μπορεί να μας κάνει να αναζητήσουμε τους λόγους που το πολιτικό μας σύστημα και η ίδια η δημοκρατία μας μοιάζει αναιμική και να ανατρέψουμε την επικρατούσα “τάξη πραγμάτων”. Δηλαδή να αναθεωρήσουμε τους ιστορικούς παράγοντες πάνω στους οποίους έχει στηριχτεί και ισχύει το διαστρεβλωμένο μοντέλο λειτουργίας του κοινωνικοπολιτικού μας συστήματος.
Τα κλειστά συστήματα είναι προφανές ότι δεν μπορούν σήμερα να δώσουν απαντήσεις. Το άνοιγμα στην κοινωνία είναι αυτό που θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να δημιουργηθεί ένα νέο όραμα.
Σήμερα μετά από μία ακόμη τραγωδία το μόνο που θέλω να προσθέσω είναι ότι η συνεχιζόμενη αντίληψη για βόλεμα των ημετέρων και των ΄΄πελατών΄΄, καθώς και η απαξίωση (ή το ξεπούλημα) των δημόσιων δομών, στις μεταφορές, στην υγεία, στην παιδεία, στην ασφάλεια, στην ενέργεια, στην ύδρευση και αλλού, θα φέρνουν πάντα αυτά τα τραγικά αποτελέσματα.
Η ασύλληπτη αυτή τραγωδία δίνει και ένα μήνυμα προς άπαντες:
Ότι δεν κάνουν όλοι για όλα!!!!
Οι θέσεις ευθύνης στην πολιτική αλλά και στη διοίκηση δεν είναι απλή και δεν έχει μόνο δικαιώματα και παροχές, αλλά έχει πρωτίστως υποχρεώσεις και βεβαίως ευθύνες (όχι μόνο πολιτικές που είναι κενό γράμμα) αλλά ποινικές και αστικές!!
Σε αυτή τη βάση η δικαιοσύνη, έστω τώρα, να τις επιμερίσει εκεί που αναλογούν (κυρίως στις κορυφές της διοικητικής πυραμίδας που είναι οι Πολιτικοί προϊστάμενοι), αλλά και ο καθένας πολίτης που θέλει θέσεις ευθύνης, να έχει συναίσθηση του τι αναλαμβάνει και να ξέρει ότι αν δεν έχει τα προσόντα και τις γνώσεις να μην συναινεί και να μην επιδιώκει κατάληψη θέσεων εξουσίας παραπάνω από τις δυνάμεις του.
Τα παραδείγματα πάρα πολλά στο παρελθόν και επαναλαμβάνονται, γιατί σε αυτή τη χώρα ΄΄το ανεύθυνο΄΄ κυριαρχεί και η ατιμωρησία επίσης, κυρίως των υψηλά ιστάμενων.
Κατά συνέπεια, η απάντηση στα προαναφερόμενα είναι απλή.
Το πολιτικό σύστημα πρέπει να συμφωνήσει εδώ και τώρα σε ένα βασικό πρόγραμμα ανάταξης της Χώρας σε όλα τα επίπεδα. Με ένα ολιστικό σχέδιο, με στρατηγική, με ικανά και καθαρά πρόσωπα που δεν έχουν δεσμεύσεις και δουλείες.
Φτάνει η υποκρισία, το ψέμα, η διαπλοκή, η έκπτωση των θεσμών και των αξιών, ο λαϊκισμός, η αναξιοκρατία, το βόλεμα, η διαφθορά κι ο κοτζαμπασισμός !!!
Η κοινωνία δεν αντέχει άλλο, έχει ξεπεράσει προ πολλού τα όριά της.

Κατά τα φαινόμενα από τις επικείμενες εκλογές δεν θα προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση.
Η απλή αναλογική δίνει κάποιες δυνατότητες μετεκλογικών συνεργασιών ( κάτι που συμβαίνει σε όλη σχεδόν την Ευρώπη), αλλά αυτό δεν είναι ένα κενό γράμμα που ο καθένας θα συμπληρώνει τις σελίδες του κατά το δοκούν και κατά πως τον συμφέρει.
Η Νέα Δημοκρατία με την πρόσφατη πολιτεία της απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι δεν μπορεί να ξεφύγει από το κακό της παρελθόν ( πελατοκρατεία, αντιμεταρρύθμιση, παρακολουθήσεις, συμφέροντα, διαπλοκή κλπ).
Ο ΣΥΡΙΖΑ για διάφορους λόγους που δεν είναι της παρούσης, δεν φαίνεται ότι μπορεί να εκπροσωπήσει συνολικά την προοδευτική παράταξη, παρά το υψηλό ποσοστό που καταγράφει, και να δημιουργήσει μια πλατειά πλειοψηφία, ένα μέτωπο, ένα ρεύμα που θα φέρει την ανατροπή.
Το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ δημιούργησε προσδοκίες, αλλά πρέπει να κινηθεί πιο γρήγορα και να αρθρώσει διακριτό λόγο γιατί η συνολική παρουσία του είναι κρίσιμη και για το πολιτικό σύστημα και για τη χώρα.
Με δεδομένα τα προαναφερόμενα, κάποιες σκέψεις- προτάσεις:
– Οι συνεργασίες απαιτούν συμβιβασμούς και πρέπει να στηρίζονται στην ισότητα, χωρίς ηγεμονισμούς, θέσφατα, αποκλεισμούς και κάθετες γραμμές,
– Οι επιθυμητές συνεργασίες με προοδευτικό πρόσημο πρέπει να έχουν ξεκάθαρο προγραμματικό πλαίσιο με ευρωπαϊκό προσανατολισμό, μακριά από ιδεοληψίες και παρελθοντολογικές μονομανίες στη διαχείριση των πολιτικοοικονομικών ζητημάτων.
– Μπορεί για τους πρώην ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ που στηρίζουν πλέον ΣΥΡΙΖΑ να είναι επιθυμητή μια μετεκλογική συνεργασία των δύο κομμάτων, αλλά αυτή σίγουρα δεν μπορεί να προέλθει και να υλοποιηθεί με απαξιωμένο τον έναν πόλο.
– Το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ εάν δεν ξεπεράσει το 15% είναι απολύτως απίθανο να προκύψουν μετεκλογικές κυβερνητικές συνεργασίες, αφενός γιατί ΄΄δεν θα βγαίνουν τα κουκιά΄΄ και αφετέρου δεν θα έχει την πολιτική νομιμοποίηση να συμμετάσχει σε ένα σχήμα ως απλό συμπλήρωμα κάποιου άλλου επικυρίαρχου.
– Οι προοδευτικοί πολίτες που στήριξαν τον νεοσυντηρητισμό στη λογική του αντισύριζα μετώπου, καλόν είναι να μην συνεχίζουν να πέφτουν στην ίδια παγίδα και να τιμωρούν στην ουσία τον εαυτό τους και την πατρίδα, γιατί αυτός ο δρόμος είναι αδιέξοδος. Αυτό αποτελεί ιδεοληψία από την άλλη πλευρά.
– Η δεξιά στην Ελλάδα εκτός από τις ταραγμένες περιόδους ποτέ δεν ελάμβανε ποσοστό πάνω από 40% και τώρα που ένα μεγάλο τμήμα αυτής της παράταξης φεύγει προς τα άκρα δεξιά για τους δικούς του λόγους ( και είναι πιθανό να προσεγγίσουν όλα τα κομμάτια μαζί το 15 %), ή Νέα Δημοκρατία μπορεί να καταστεί ηγεμονική δύναμη στο πολιτικό σύστημα με τις ψήφους ανθρώπων που ψηφίζουν αρνητικά ( αντισύριζα) και να συγκεντρώσει η δεξιοακροδεξιά πάνω από 50 % συνολικά.
Κατά συνέπεια αν χαθεί η ευκαιρία το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ να αποκτήσει ξανά μια αξιόλογη παρουσία στην κεντροαριστερά και προοδευτικά να παίξει τον ιστορικό του ρόλο, δεν είμαι βέβαιος ότι η ευρύτερη πλειοψηφική προοδευτική παράταξη μπορεί να ξαναδημιουργηθεί και να πρωταγωνιστήσει, αποτελώντας την εναλλακτική πρόταση στον νεοσυντηρητισμό.
Το μέλλον φωνάζει και χτυπάει το καμπανάκι του κινδύνου κυρίως προς όλους όσους θέλουν να αυτοπροσδιορίζονται προοδευτικοί και ευρωπαϊστές. Ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του.

Μέχρι πρόσφατα μιλούσαμε θεωρητικά για το Μετρό, αλλά τελευταία είδαμε όσοι περπατάμε προς το Άλσος, ότι επίκειται η έναρξη των έργων.
Είναι η Τρίτη φορά που αναφέρομαι στο Μετρό από αυτό το βήμα, για τη μεγάλη ευκαιρία για την Πόλη στην οποία ζούμε και πιστεύω η τελευταία, καθότι οι ενέργειες που γίνονται ή δεν γίνονται σε αυτό το κομβικό χρονικό σημείο, είναι καθοριστικές για τη ζωή και το μέλλον του Γαλατσίου και των κατοίκων της.

Από εδώ και πέρα η Διοίκηση του Δήμου (πλειοψηφία και αντιπολίτευση οι οποίες αμφότερες δεν έχουν κάνει γνωστές τις προτάσεις τους, σχετικά με την αξιοποίηση των πλεονεκτημάτων του Μετρό), αλλά και οι πολίτες δεν θα έχουν το περιθώριο για διορθωτικές κινήσεις ή αλλαγή των δεδομένων που θα είναι μη αναστρέψιμες για την Πόλη μας.

Με δεδομένο ότι τάσσομαι απόλυτα υπέρ του Μετρό, καταθέτω δέκα προτάσεις οι οποίες έστω και την τελευταία στιγμή θα μπορούσαν να τεθούν από τους αρμόδιους ( αλλά και άλλους φορείς της πόλης) τόσο για μελλοντική υλοποίηση, όσο και για την μεταβατική περίοδο των έργων που θα διαρκέσουν για πάνω από δέκα χρόνια:
– Ανεξαρτήτως πως θα προχωρήσουν οι απαλλοτριώσεις για τη δημιουργία κέντρου πόλης στη Βείκου και Γαλατσίου, είναι επιβεβλημένη η πρόβλεψη αναγκαίου βάθους για, έστω μελλοντική, υπογειοποίηση του δρόμου και ανάπλαση των ήδη υπαρχόντων δημόσιων χώρων και κυκλική κυκλοφορία των οχημάτων, κάτι που θα δώσει τεράστιο κεντρικό χώρο για την πολυπόθητη πλατεία.
– Η ίδια πρόβλεψη πρέπει να υπάρξει και στη διασταύρωση Βείκου και Τραλλέων, καθώς και πρόβλεψη χώρων στάθμευσης.
– Να ανοίξει η συζήτηση για τον περιφερειακό δρόμο, που βεβαίως χρειάζεται ένταξη σε ευρύτερο περιφερειακό πρόγραμμα που θα ενέτασσε και την αξιοποίηση των περιοχών του Γαλατσίου προς τα Τουρκοβούνια.
– Να σχεδιαστεί και υλοποιηθεί ένα ακτινωτό σχέδιο για τη δημιουργία πεζοδρόμων όπου θα κάνει το κέντρο του Γαλατσίου πιο ελκυστικό για τον άνθρωπο- πολίτη και αισθητικά πιο άρτιο και ανθρώπινο . Αυτό το σχέδιο θα πρέπει να περιλαμβάνει τις παράλληλες και τις κάθετες οδούς γύρω από την συμβολή Βείκου και Γαλατσίου σε έναν κύκλο με τον οποίο θα επιτευχθεί ο στόχος του περισσότερου ζωτικού χώρου για τον άνθρωπο αλλά και την εμπορική δραστηριότητα.
– Αξιοποίηση του Άλσους Βείκου με δημιουργία μονοπατιών περιπάτου και ποδηλάτων, χώρων αναψυχής κλπ, αλλά και δημιουργία προϋποθέσεων, με οργανωμένο τρόπο, για αειφόρο ανάπτυξη της περιοχής.
– Το Αθλητικό Κέντρο να γίνει κέντρο πολιτισμού με τη συμμετοχή και των κατοίκων του Γαλατσίου ( μέσω συλλόγων, ομίλων κ.α.) οι οποίοι θα μπορούν να παίζουν και δημιουργικούς- παραγωγικούς ρόλους, πέραν αυτών του θεατή των σχετικών εκδηλώσεων.
-Δημιουργία κινήτρων και υποδομές με οργανωμένο σχεδιασμό για προσέλκυση έδρας εταιρειών, κυρίως νέων τεχνολογιών, προκειμένου η Πόλη μας να αποτελέσει μακροπρόθεσμα, όχι πέρασμα αλλά τόπος διαμονής και ανάπτυξης και για τους χιλιάδες νέους που διαμένουν στη περιοχή μας.
– Μέχρι την ολοκλήρωση των έργων να δοθεί η δυνατότητα στο εισερχόμενο προς την Πόλη ρεύμα της Βείκου για αποσυμπίεση της κυκλοφορίας προς Λαμπρινή με τους κάθετους δρόμους ανοιχτούς σε συνεχή ροή.
– Άμεση μελέτη για την διευκόλυνση της κυκλοφορίας ( με μονοδρομήσεις ) στην άνοδο της Γαλατσίου στους κάθετους άξονες της προς Αθήνα.
– Διαδημοτική συνεργασία με τους όμορους Δήμους αλλά και εκπόνηση κοινής μελέτης με την Περιφέρεια για προτεραιοποίηση της κυκλοφορίας, όσο διαρκούν τα έργα, από Δυτικά προς Βόρειοανατολικά μέσω Νέας Ιωνίας – Αμαρουσίου- Φιλοθέης και προς το Κέντρο μέσω Πατησίων- Αχαρνών.

Για να μπορούμε να ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες πρέπει να σχεδιάζουμε το μέλλον προσεκτικά και με όραμα. Αν σήμερα δεν εκμεταλλευτούμε θετικά τη μοναδική ευκαιρία που μας δίνεται με τη δημιουργία των αναγκαίων υποδομών στο Γαλάτσι έχω την αίσθηση ότι η Πόλη μας θα χάσει οριστικά το τραίνο να γίνει μια σύγχρονη πόλη.

Δεν γνωρίζω τι προτίθενται να κάνουν οι αρμόδιοι αλλά αυτοί είναι οι άξονες του ΔΙΚΟΥ ΜΑΣ ΟΡΑΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΓΑΛΑΤΣΙ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ!!!!!

Όπως σε όλα στην χώρα μας, έχουμε πρόβλημα να αποδώσουμε (παρόλο τον πλούτο της γλώσσας μας) τα ακριβή νοήματα σε όρους και έννοιες, που γραμματικά και εννοιολογικά είναι τόσο, μα τόσο σαφή.

Κατ΄ αρχήν όπως έχω επανειλημμένως σημειώσει, το διακηρυχθέν ΄΄Επιτελικό Κράτος΄΄ είναι το αντίθετο από ότι σημαίνει ο συγκεκριμένος όρος, δηλαδή λειτουργεί με απόλυτο τρόπο σαν υπερσυγκεντρωτικό κράτος κι όχι το αντίθετο. Αντίστοιχα η Τοπική (αυτό) Διοίκηση είναι αιχμάλωτη της κεντρικής διοίκησης (έλλειψη πόρων και δυσανάλογη εκχώρηση αρμοδιοτήτων) και η συχνή αλλαγή του θεσμικού πλαισίου έχει δημιουργήσει ένα χάος στη λειτουργικότητα των ΟΤΑ.

Ας επαναλάβω ότι με την περιφερειακή και την τοπική διοίκηση έπρεπε να πραγματώνεται η συνταγματική επιταγή για αποκέντρωση της εξουσίας και για λήψη αποφάσεων που αφορούν τα ζητήματα των τοπικών κοινωνιών σε τοπικό επίπεδο, οι οποίες (κατά το δυνατόν) θά ΄πρεπε να υλοποιούνται με ίδιους, κυρίως, πόρους.

Οι πρόσφατες αλλαγές με δικαιολογία την έλλειψη κυβερνησιμότητας έχουν κάποια βάση, αλλά οι διορθώσεις θα έπρεπε να γίνουν πάνω στη λογική της δημοκρατικής εκπροσώπησης που επιφέρει η απλή αναλογική και όχι με την κατάργησή της, η οποία οδηγεί στην φαλκίδευση των ίδιων των δικαιωμάτων εκπροσώπησης, που είναι πυλώνας για μια Δημοκρατία.

Η Πολιτεία πρέπει επιτέλους να εμπιστευτεί τους πολίτες, όπως έχουν πράξει από εκατοντάδες χρόνια οι προηγμένες δημοκρατίες και εν τέλει να τους εκπαιδεύσει στη συνέργεια, στη συνεργασία και τη συμμετοχή.

Το θέλει όμως; αυτό είναι ένα ερώτημα που δυστυχώς έχει ποικιλοτρόπως απαντηθεί στην πράξη.

Κανείς δυστυχώς δεν θέλει να μοιραστεί με τους άλλους την εξουσία. Θέλει να είναι κυρίαρχος. Αυτή είναι και η βάση της παθογένειας του πολιτικού μας συστήματος που, διακόσια χρόνια τώρα από την επανάσταση, μας κάνει να μην μπορούμε να ορθοποδήσουμε.

Το ζήτημα είναι αν τελικά οι πολίτες είναι ευχαριστημένοι από τη λειτουργία συνολικά της τοπικής αυτοδιοίκησης, αλλά και ειδικότερα αν οι πολίτες του Γαλατσίου είναι ευχαριστημένοι από την Πόλη που ζουν ή δραστηριοποιούνται, όπως αυτή έχει δομηθεί και όπως διοικείται τις τελευταίες πολλές δεκαετίες τώρα.

Το έχω ξαναγράψει: η Πόλη μας χρειάζεται ένα σύγχρονο παρεμβατικό πρόγραμμα επί τη βάσει ενός οραματικού σχεδίου( σε συνδυασμό με τα έργα του Μετρο) για να γίνει μια άλλη πόλη που θα κάνει ευτυχισμένους και χαρούμενους τους πολίτες της και όχι απλά μια διαχείριση της καθημερινότητας. Αν οι συμπολίτες μας είναι ευχαριστημένοι με αυτό που ζουν και βιώνουν ας συνεχίσουν με τις ίδιες επιλογές. Αν όχι ας δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις να γεννηθεί ένα προοδευτικό ρεύμα που να μπορεί και να θέλει να κάνει το Γαλάτσι μια σύγχρονη, όμορφη πόλη.

Πρέπει όλες οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που θέλουν να λέγονται προοδευτικές να συνειδητοποιήσουν ότι η λογική του συμβιβασμού, της απλής διαχείρισης, της έλλειψης μακρόπνοης πολιτικής , οδηγεί στην ουσία στην απαξίωση των θεσμών, στην περιθωριοποίηση των πολιτών και τελικά στην πολιτική αποχή.

Η Αποσυγκέντρωση με την οποία επιτυγχάνεται η διάχυση της εξουσίας σε περιφερειακές νομικές οντότητες και φτάνει εν τέλει, με τη λογική της εγγύτητας και της συμμετοχικής δημοκρατίας στον πολίτη, αποτελεί το μεγάλο στοίχημα.

Επίσης οι τοπικές κοινωνίες για να ξεφύγουν από την περιθωριοποίηση και τα αδιέξοδα έχουν ανάγκη από ένα καινοτόμο προοδευτικό πρόγραμμα με όραμα και στρατηγικό σχεδιασμό.

Αυτό πρέπει επιτέλους να αποτελέσει προτεραιότητα για να αναζωογονήσουμε συνολικά τη Δημοκρατία μας, αλλά και να καλυτερέψουμε τη ζωή μας.

• Τη διαχείριση κρίσεων και την εξοικονόμηση πόρων
• Την Οικονομία και την Ανάπτυξη, ( βιώσιμη ανάπτυξη, παραγωγική ανασυγκρότηση, σύγχρονες μορφές ανάπτυξης, νέο παραγωγικό μοντέλο κλπ)
• την Πολιτική, ( προστασία του Δημοκρατικού μας πολιτεύματος, διαχείριση δημόσιας εξουσίας , πολιτικό σύστημα κ.α.)
• τα εθνικά θέματα ( εκκρεμότητες με την Τουρκία, ζητήματα ΕΕ κ.α.)
• τον Πολιτισμό ( θέματα ελληνικής γραμματείας, πολιτισμού κ.α.)
• ειδικά θέματα όπως τις μεταρρυθμίσεις στη δημόσια και την τοπική αυτοδιοίκηση, με αποτύπωση κάποιων σκέψεων και για τον τόπο που ζούμε, το Γαλάτσι και
• ζητήματα που αφορούν τις ασφαλείς πόλεις , αλλά και τους κυρίως αρμόδιους γι αυτό, εργαζόμενους στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη

Να επισημάνουμε ότι κάποια από αυτά τα δοκίμια με τη μορφή αρθρογραφίας έχουν πρωτοδημοσιευτεί στην εφημερίδα μας τη Γραμμή και στην ιστοσελίδα μας e-grammi, κάτι που ο συγγραφέας αναφέρει στο βιβλίο του.
Είναι ένα σύγγραμμα που όπως αναφέρεται και στον πρόλογο ( από τον Παύλο Γερουλάνο) αποτελεί ένα σύνολο σκέψεων για αρκετά θέματα που δίνουν λύσεις και παραθέτουν προτάσεις, ειδικά σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία και απευθύνεται σε ένα κόσμο που δεν θέλει, ούτε να παραδοθεί, ούτε να περάσει στην απάθεια και το περιθώριο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής.
Απευθύνεται σε έναν κόσμο που μπορεί ακόμη να πιστέψει ότι υπάρχει ελπίδα και κυρίως ότι υπάρχει εναλλακτικός δρόμος διαχείρισης της εξουσίας και των δημόσιων πραγμάτων, που θα στηρίζεται στη διαφάνεια, στην αξιοκρατία ,στη γνώση, στην αποτελεσματικότητα και στην πίστη στην Πατρίδα.
Ευχόμαστε να είναι καλοτάξιδο να διαβαστεί από όλους όσους νιώθουν ενεργοί πολίτες και να εισφέρει στη σκέψη καθενός ξεχωριστά αλλά  και στην κοινωνία στο σύνολό της, ένα μικρό λιθαράκι στην ανάπτυξη προβληματισμού για τα ζητήματα που μας απασχολούν και αναζητούν λύσεις.
Το βιβλίο, λόγω της αναστολής λειτουργίας των βιβλιοπωλείων, διατίθεται προς το παρόν μόνο από τις εκδόσεις “Φίλντισι”.
Ο Βασίλης Μαστρογιάννης είναι Διδάκτωρ Δημοσίου Δικαίου και διδάσκει στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο

Η Πολιτεία βλέποντας τα παθήματα των γειτονικών Ευρωπαϊκών χωρών έλαβε εγκαίρως περιοριστικά μέτρα και όπως φαίνεται συγκράτησε σε μεγάλο βαθμό την εξάπλωση του ιού.

 Το σύστημα υγείας, που δεν μπορεί να πει κανείς ότι ήταν στην καλύτερη δυνατή κατάσταση από άποψη λειτουργικότητας, μέσων και στελέχωσης, άντεξε.

Ζητήματα  τώρα αναλογικότητας, αναγκαιότητας, προσφορότητας των μέτρων και διαβάθμισης κινδύνου, καθώς και ζητήματα διαφάνειας και λειτουργίας των θεσμών μπορεί να μας απασχολήσουν απολογιστικά, αλλά γεγονός είναι ότι ο πρώτος στόχος επετεύχθη.

Τώρα περνάμε στην πιο δύσκολη φάση της κρίσης, αυτή της ομαλής μετάβασης στην μερική έστω κανονικότητα, η οποία πρέπει να πραγματοποιηθεί με πολύ προσεκτικά βήματα, χωρίς βιασύνη και προχειρότητα και κυρίως όχι με επικοινωνιακή λογική. Τα αναγκαία δε μέτρα από την Πολιτεία, πρέπει να λαμβάνονται πάντα με εκτίμηση των επιδημιολογικών δεδομένων.

.Η σταδιακή επαναλειτουργία της αγοράς  (καταστημάτων, χώρων εστίασης κλπ) πρέπει να γίνει με πολύ αυστηρούς όρους και περιορισμούς, καθώς και με έλεγχο της τήρησης των μέτρων αυτοπροστασίας .

Επισημαίνεται ότι η τήρηση των ατομικών μέτρων προφύλαξης θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό την επιτυχημένη ή μη επιστροφή στην όποια κανονικότητα.

 Στο πεδίο της Οικονομίας κατά την άποψή μου, πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη βαρύτητα στην λήψη μέτρων για την ενίσχυση, κυρίως των μικρομεσαίων επιχειρήσεων με ειδικές χρηματοδοτήσεις, επιλεκτική μείωση του ΦΠΑ, ασφαλιστικές ρυθμίσεις, δανειοδοτήσεις κλπ, σε συνδυασμό με τη διασφάλιση της εργασίας και των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Η ρύθμιση θεμάτων που ανέκυψαν εξαιτίας της επιδημιολογικής κρίσης, θα πρέπει να γίνει με ιδιαίτερη προσοχή και πλήρη διαφάνεια, για να μην χάσει εκ νέου ο Πολίτης την εμπιστοσύνη του στο Κράτος.

Με δεδομένο το πεπερασμένο μέγεθος των αποθεμάτων, ο ορθολογισμός και η διαβάθμιση των αναγκών είναι το σημαντικότερο βήμα για μια επιτυχημένη διαχείριση, τόσο κατά την περίοδο της κρίσης, αλλά πολύ περισσότερο μετά από αυτή, όπου κάθε μικρός ή μεγάλος (αριθμητικά αλλά και ποιοτικά) πόρος (ανθρώπινου δυναμικού και μέσων) θα είναι πολύτιμος.

Η με θρησκευτική ευλάβεια, αποφυγή της σπατάλης είναι πολύ σημαντική, για να μην αναγκαστούμε να ξαναζήσουμε τις τραγικές καταστάσεις του πρόσφατου παρελθόντος.

Από την πλευρά μας, η στάση ευθύνης μέχρι τώρα και η αυτοπειθαρχία είναι μια βαθειά παρακαταθήκη που μας αφήνει η πανδημία και αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα σε αυτή την νέα φάση, που θα κληθούμε να επιδείξουμε ακόμη μεγαλύτερη υπευθυνότητα.

Να μην ξεχνάμε άλλωστε ότι οι κρίσεις παύουν να υφίστανται όταν μηδενιστούν τα συμπτώματά τους και ομαλοποιηθεί η κοινωνικοοικονομική ζωή, γι΄ αυτό χρειάζεται υπομονή από όλους και ψυχραιμία.

Αυτονόητο είναι ότι η αναγκαία προσαρμογή και ο αυτοπεριορισμός, αφορά αυστηρά την (έκτακτη) προστασία από την επιδημιολογική κρίση και σε καμία περίπτωση τον ( μόνιμο) περιορισμό των κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων, που είναι αδιαπραγμάτευτα.

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις και τις εκτιμήσεις των ειδικών, η παρούσα κρίση δεν είναι από αυτές που τελειώνουν εύκολα και δεν θα μπορεί με μιας να δοθεί το σύνθημα στην  κοινωνικοοικονομική ζωή να αρχίσει ξανά, από το σημείο που ήταν πριν την έναρξή της.

Δυστυχώς ο διακόπτης δεν θα γυρίσει απότομα στο on, αλλά θα γυρίζει με αργό ρυθμό, σταδιακά και με τη λογική του ΄΄βλέποντας και κάνοντας΄΄, γιατί με τη παρούσα συγκυρία, κανείς δεν μπορεί να σχεδιάσει με λεπτομέρειες το μέλλον, μια και κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τις σταθερές παραμέτρους του παρόντος.

Η ανθρωπότητα τα τελευταία τριακόσια χρόνια ανακαλύπτοντας σιγά σιγά πτυχές της ξεχασμένης, θαμμένης ή κατεστραμμένης γνώσης, εξελίχθηκε τεχνολογικά και κατάφερε πολλά, ταξιδεύοντας ακόμη και στο φεγγάρι.

Η παρούσα επιδημιολογική κρίση όμως, απέδειξε για μία ακόμη φορά ότι ο άνθρωπος μπορεί να κυριαρχήσει επί άλλων ανθρώπων, να δαμάσει πρόσκαιρα και επιφανειακά τον πλούτο του πλανήτη, αλλά δεν μπορεί να ορίσει, ούτε τη μοίρα του, ούτε να επιβληθεί ολιστικά και καθολικά στη ίδια τη φύση και στους κανόνες που τη διέπουν.

Αυτό από δω και πέρα και ιδιαίτερα την επόμενη μέρα, κανείς δεν πρέπει να το λησμονήσει.

Στο σήμερα τώρα και όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση, κατά τη γνώμη μου,επί τη βάσει του συνολικού Στρατηγικού σχεδίου που πρέπει να έχει η Κυβέρνηση, απαιτούνταικυρίωςεπιχειρησιακά σχέδια σε δύο τομείς για να επανέλθει στο κοντινό μέλλον μια κάποια κανονικότητα.

Το ένα που αφορά τα υγειονομικά μέτρα φαίνεται πως στη Χώρα μας το φαινόμενο θα φτάσει το επόμενο διάστημα στο απόγειό του και προς το καλοκαίρι, θα είναι σε κάποιον έλεγχο.

Αλλά προσοχή επειδή ο αγώνας αυτός  δεν είναι ταχύτητας αλλά μαραθώνιος, πρέπει οι ιθύνοντες να μην ξεχνούν ότι ο συνεχής έλεγχος των δεδομένων και η επαναπροσέγγιση  του θέματος, με προσαρμογή σε οτιδήποτε καινούργιο παρουσιάζεται, είναι απολύτως αναγκαίος.

Κατά συνέπεια, δεδομένου ότι στο μαραθώνιο κάνουμε εξοικονόμηση δυνάμεων, η απολύτως ορθολογική και συνετή διαχείριση των πόρων είναι αυτή που θα κερδίσει τη μάχη, όπως έχει αποδείξει περίτρανα η ιστορία σε παρόμοιες καταστάσεις.

Το δεύτερο ζήτημα που είναι το οικονομικό και οι επιπτώσεις του θα είναι τεράστιες και μακροπρόθεσμες, για να αντιμετωπιστεί θα χρειαστεί σύγχρονα χρηματοοικονομικά εργαλεία, που παρόμοιά τους δεν υπήρξαν στο παρελθόν.

Γιατί τώρα δεν έχουμε καταστροφές τεχνικού είδους, όπως αυτές που συντελέστηκαν κατά τους δύο μεγάλους πολέμους και μετά χρειάστηκε η αποκατάσταση με μεγάλα έργα υποδομών όλων των Κρατών, αλλά και ανασυγκρότηση των κατεστραμμένων βιομηχανιών στις Χώρες με βαριά βιομηχανία.

Σήμερα απλά ( μπορούμε να πούμε ότι) έκλεισε ο διακόπτης λειτουργίας της Οικονομίας. Αυτό που θα άρει τις συνέπειες του κλεισίματος και θα οδηγήσει στην ομαλή επαναλειτουργία της Αγοράς, είναι κυρίως το χρήμα.

Τα ισχυρά κράτη, αλλά αυτό που μας ενδιαφέρει κυρίως, η Ευρωπαϊκή Ένωση στο σύνολό της, θα πρέπει να ξεπεράσει τις ιδεοληψίες του παρελθόντος (κυρίως της Γερμανίας) και με την έκδοση ευρωομολόγου, αλλά και ρίχνοντας στην αγορά νέο χρήμα ( περισσότερο), να δώσει τις αναγκαίες ανάσες στην αγορά και να οδηγηθούμε ομαλά μεσομακροπρόθεσμα σε μια ισορροπία.

Τα μακροοικονομικά δεδομένα, με την σταδιακή άρση των μέτρων, θα αποδείξουν ότι αυτό είναι απολύτως αναγκαίο, ακόμη κι αν οδηγήσει σε πληθωριστικές πιέσεις ( που είναι ο μόνιμος φόβος της Γερμανίας).

Ας ευχηθούμε να επικρατήσει η λογική της αλληλεγγύης και της κοινωνικής συνοχής, προς το συμφέρον των Λαών της Ευρώπης και όχι η λογική συσσώρευσης κεφαλαίου και αποθεμάτων των ισχυρών.