Της Κατερίνας Μουστάκα
Θεολόγος – Καθηγήτρια Αγγλικών
Ήταν πριν από σαράντα ολόκληρα χρόνια, όταν, τελειώνοντας το Δημοτικό, πήγα για πρώτη μέρα στο Γυμνάσιο και συγκεκριμένα στο τεσσαρακοστό Γυμνάσιο του συγκροτήματος της επονομαζόμενης και γνωστής σε όλους μας Γκράβας… Πραγματικό σοκ! Όχι ότι τα παιδιά ήταν από “άλλο πλανήτη”, αλλά το περιβάλλον ήταν τόσο διαφορετικό από το γνώριμο Δημοτικό μου, αλλόκοτο στα – παιδικά ακόμη – μάτια μου, απρόσωπο κι αφιλόξενο! Τα όμορφα σχολικά χρόνια του Δημοτικού είχαν παρέλθει ανεπιστρεπτί και κανένας δεν με είχε προετοιμάσει γι’ αυτό που θα ακολουθούσε…
Τα σχολεία της Γκράβας θύμιζαν τότε φυλακές! Ούτε ένα πράσινο φύλλο για δείγμα! Ούτε μια πινελιά χρώματος, για να σπάσει το γκρι του τσιμέντου! Προσαρμόστηκα… Τι άλλο θα μπορούσα να κάνω; Εκεί έζησα και τα χρόνια των μεγάλων καταλήψεων – δύο μήνες σχεδόν! Έχοντας περάσει ανεμοβλογιά στην Τρίτη Γυμνασίου και λείψει ήδη δύο εβδομάδες από τα μαθήματα, λίγο έλειψε – η μαθήτρια του είκοσι! – να μείνω από απουσίες!
Από τους καθηγητές – με τις εξαιρέσεις τους βέβαια – δεν είχα παράπονο. Εργαζόμενοι, μέσα στις αντίξοες συνθήκες των συχνών καυγάδων και καταστροφών, των κάθε λογής κακοποιών στοιχείων που, ανεξέλεγκτα τότε, μπαινόβγαιναν και τρομοκρατούσαν είτε με μηχανάκια, είτε χωρίς, στους ατελείωτους και αφώτιστους διαδρόμους του συγκροτήματος, των διαφόρων ουσιών που ακόμη κυκλοφορούν ανεμπόδιστα – όπως διαπίστωσα πέρυσι που, ως καθηγήτρια πλέον, ο δρόμος μου με έφερε στα ΕΠΑΛ –, προσπαθούσαν για τον “άρτο τον επιούσιον”.
Όλ’ αυτά τα χρόνια μέχρι και σήμερα ένα ερώτημα με βασανίζει: υπάρχει στ’ αλήθεια κάποιος σοβαρός λόγος, κάποιο αξεπέραστο εμπόδιο, για το οποίο τα παιδιά του Γαλατσίου μας θα πρέπει να πηγαίνουν ακόμη εκεί; Σ’ ένα συγκρότημα του Δήμου Αθηναίων; Και γιατί θα πρέπει να δίνεται προτεραιότητα μόνο στα αγέννητα παιδιά, με την κατασκευή βρεφονηπιακών σταθμών και όχι και στα ήδη υπάρχοντα παιδιά μας;
Δεν έπαθα τίποτα, τελειώνοντας ένα από αυτά τα σχολεία. Πέρασα μάλιστα από τους πρώτους σε Σχολή της προτίμησής μου. Όμως, πραγματικά, θα προτιμούσα οι εφηβικές μου αναμνήσεις να ήταν πιο όμορφες, πιο ανέμελες… Δεν έχουν όλοι οι γονείς την οικονομική ευχέρεια να πηγαίνουν τα παιδιά τους σε Ιδιωτικά Σχολεία και δεν είμαι από τους ανθρώπους που υποτιμούν τα Δημόσια. Αντίθετα, θεωρώ πιο σώφρον τα παιδιά να πηγαίνουν στα δεύτερα, εφόσον οι οικογένειές τους τα πληρώνουν ήδη μέσω της φορολογίας. Ωστόσο, όπως ο καθένας ενδιαφέρεται πρωτίστως για τα δικά του τα παιδιά, έτσι και η κάθε περιοχή θα έπρεπε να έχει σαν πρώτο της μέλημα τα παιδιά των δημοτών της!!!
Είμαι γέννημα – θρέμμα Γαλατσιώτισσα, μένω από επιλογή στο σπίτι που έχτισαν οι παππούδες μου εδώ και διεκδικώ το δικαίωμά μου να πηγαίνει το παιδί μου σε σχολείο που θα βρίσκεται στο Γαλάτσι μας. Όπως ακριβώς θα ήθελα, εάν είχα αποφασίσει να μείνω σε κάποιο άλλο προάστιο, να πήγαινε το παιδί μου σε σχολείο που θα βρισκόταν στα όρια του Δήμου, που, για κάποιους λόγους ασφαλώς, θα είχα επιλέξει.
Η πρόσφατη υπογραφή σύμβασης υψηλού προϋπολογισμού τεχνικών έργων και εκσυγχρονισμού του άψυχου υλικού δεν αλλάζουν νοοτροπίες δεκαετιών και, ούτως ή άλλως, δεν θα μας ενδιέφερε, αν είχε ήδη προβλεφθεί και πραγματοποιηθεί η μεταφορά των σχολείων του Γαλατσίου της Γκράβας εκεί ακριβώς που λέει και η ονομασία τους ( Γαλατσίου – Γαλάτσι ).
Ως πρώτιστο μέλημά μας, όλοι εμείς οι ενήλικες οφείλουμε να έχουμε τους συνεχιστές μας, τα δημιουργήματά μας, τα παιδιά μας. Κι όσο εμείς εργαζόμαστε – ολημερίς συχνά – για να τους προσφέρουμε ό,τι μπορούμε, ας είμαστε, κατά το δυνατόν, ήσυχοι, ότι περνάνε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής κι εφηβικής τους ηλικίας μακριά από κάθε λογής περισπασμούς και προβλήματα, από τα οποία θα μπορούσαμε να τα είχαμε προφυλάξει…
